บทที่ 44

1224 Words

[มหาวิทยาลัย] "รชต" นาเดียเดินมานั่งลงข้างกายรชตแบบยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ "ดีใจจังที่นายมาเรียนได้สักที" ที่นาเดียพูดแบบนี้ ตั้งแต่หลังละครเวทีเขาก็ไม่ได้มาเช่นเดียวกันกับน้ำหนาว แต่ทางอาจารย์ก็ไม่ได้ว่าอะไร ถือว่าให้พวกเขาได้พักผ่อนหลังจากร่วมกิจกรรมของมหาวิทยาลัย "อืม" นาเดียพูดออกมาไม่รู้กี่คำต่อกี่คำ แต่รชตตอบออกมาแค่นี้แหละ "ได้ยินว่าไปเที่ยวกันเหรอ คืนนี้ถ้าไปที่ผับเราขอไปด้วยคนนะ" "นาเดีย!" คอปเตอร์ตำหนิเพื่อน เพราะแทนที่จะชวนคุยเรื่องอื่น เที่ยงวันเดียวกัน.. ตอนที่นั่งกินข้าว เขาก็ยังนึกถึงเธอ ทำไมเธอถึงแทรกเข้ามาในชีวิตเขาได้มากมายขนาดนี้ พวกเพื่อนๆ รู้ดีว่ารชตกำลังคิดอะไรอยู่ก็เลยไม่มีใครอยากกวน "ข้าวฟ่างเราไปนั่งกับรุ่นพี่ไหม โต๊ะว่างพอดีเลย" อรปรียาที่ไม่สำนึกผิดเลย และรู้ดีว่าเพื่อนไม่อยากจะคุยด้วยแล้ว แต่ก็ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ "ฉันว่าเราไปนั่งโต๊ะนั้นดีกว่าว่างอยู่พอดี"

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD