ถึงแม้พ่อเธอจะยื่นข้อเสนอมาอีกหลายอย่าง หนึ่งในนั้นก็คือทั้งสองต้องแยกห้องนอน เขาก็ยอมตอบตกลงไปก่อน ดีกว่าจะไม่ได้เจอหน้าเธออีกเลย
พอทางผู้ใหญ่คุยกันเรียบร้อย อัญชัญก็ล้วงเอาสิ่งสำคัญที่สุดที่นางนำติดตัวมาด้วยออกจากกระเป๋า
"คุณย่า?" รชตเห็นสิ่งนั้นถึงกับน้ำตาคลอ เพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่ย่าเคยเล่าให้เขาฟัง ว่ามันคือตัวแทนความรักที่ปู่มีให้ย่า
"หมั้นน้องไว้สิลูก" อัญชัญส่งแหวนวงนั้นไปให้กับหลานชาย
กัลยาและคฑาทั้งสองมองสบตากัน เพราะไม่คิดว่าแม่จะยอมนำสิ่งนี้มาเพื่อหมั้นหมายผู้หญิงให้กับหลาน
"ขอบคุณครับย่า" ก่อนจะรับแหวนวงนั้นมา ชายหนุ่มได้ก้มลงกราบเท้าของย่าอีกครั้ง และครั้งนี้น้ำหนาวก็ได้กราบลงพร้อมกัน ถึงแม้เธอจะไม่รู้ประวัติของแหวนวงนี้ แต่มันคงสำคัญมาก ถึงทำให้ลูกหลานของท่านมีสีหน้าที่เปลี่ยนไป
แหวนวงนั้นถูกสวมใส่นิ้วนางข้างซ้ายของหญิงคนรัก โดยเป็นการจองไว้ว่าผู้หญิงคนนี้คือผู้หญิง
