"ผมจะเป็นคนจัดการกับเจ้าลูกชายหัวดื้อคนนี้เองครับ"
"เรื่องแค่นี้ ทำไมต้องทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่โตด้วยล่ะครับคุณพ่อ"
"คชาหยุดพูดเดี๋ยวนี้เลยนะลูก" รรรรรรรีบคว้ามือลูกชายให้เดินตามมาเพื่อที่จะบอกความจริงกับเขาเรื่องรถคันนั้น
..บนห้องนอน..
"ผมก็นึกว่าเรื่องอะไร ถ้าไม่อยากได้คันใหม่ก็แค่ซ่อมให้เหมือนเดิม เดี๋ยวนี้ช่างเก่งจะตาย" ถึงแม้เขาจะรู้ความจริง แต่ก็ไม่ได้สำนึกอะไรเลย เพราะถ้าซ่อมดีๆ มันก็ยังคงกลับมาสภาพเดิมได้
"คุณไม่ต้องไปพูดอะไรกับมันแล้ว พูดไปมันก็ไม่สำนึกหรอก" คฑาตามขึ้นมาทันได้ยินประโยคที่ลูกชายพูด และมันก็ทำให้ผู้เป็นพ่อโมโหมาก
"ผมจะไปนอนต่อแล้ว"
"แกไม่ต้องไป"
"ทำไมอีกล่ะครับ"
"เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเข้าบริษัทกับพ่อ"
"เข้าไปทำไม"
"เข้าไปทำงาน"
"ผมยังเรียนไม่จบเลย จะรีบให้ทำงานไปไหน"
"ถึงให้เรียนต่อแกก็เรียนไม่จบอยู่ดี ถ้างั้นก็ไม่ต้องเรียน" คฑารู้ดีว่าที่ลูกกลับมาประเทศแ
