สถานการณ์ตรงหน้าดูน่ากลัว เหมือนในข่าวที่มีวัยรุ่นยกพวกตีกัน พี่ลมโอบไหล่ฉันไว้แน่น ในความตึงเครียดจู่ ๆ ก็มีเสียงดังมาจากทางด้านหลังฉัน
“มาทำอะไรกันเยอะแยะ” เฮียไฟเดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน มือเขาถูกพันไว้อย่างดี เขาเดินมาหยุดตรงหน้าฉัน “กลับบ้านกัน”
“นี่แฟนกู” พี่ลมพูดเสียงเรียบ ทว่ามันดูน่ากลัว สายตาที่พี่ลมมองเฮียไฟก็น่ากลัว
“กลับบ้านกับเฮียดาวเหนือ” เฮียไฟไม่สนใจสิ่งที่พี่ลมพูด เขามองเพียงฉัน
“พอเถอะเฮีย”
“ดาว”
“เราสองคนคุยกันแล้วไม่ใช่เหรอ ไหนเฮียว่าเคารพการตัดสินใจของดาว เฮียเลิกทำแบบนี้ได้แล้ว”
“หึ หึ” เฮียไฟแสยะยิ้ม ใบหน้าเขาดูผิดหวังมาก เขาเงียบเกือบนาทีแล้วจึงเอ่ย “คุยกันหน่อย ขอร้อง”
สายตาที่เฮียไฟส่งมาทำให้ฉันรู้สึกแย่ ฉันไม่เคยเห็นแววตาของเฮียไฟเศร้าหมองขนาดนี้มาก่อน ฉันหันมองรอบ ๆ ก่อนจะหันมามองพี่ลม “เดี๋ยวดาวมานะคะ พี่ลมรอดาวที่ลานจอดรถนะ”
“ดาว...” พี่ลมขมวดคิ้ว
“เช
