สายลมรู้สึกตัวตื่นในตอนเช้ามืด ขยับมือจะกอดคนที่นอนข้าง ๆ เหมือนตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ทว่าคนที่เคยนอนข้าง ๆ ไม่อยู่แล้ว ที่นอนเย็นเยือก ริมฝีปากเม้มเข้าหากันด้วยความรู้สึกเจ็บปวด ลุกจากที่นอนเดินมาที่ตู้เสื้อผ้า เปิดประตูตู้ดูเสื้อผ้าที่เคยแขวนเคียงข้างกัน
ไม่มีแล้ว ไม่มีเสื้อผ้าข้าวของของดาวเหนือ น้ำตาลูกผู้ชายเริ่มทำงานอีกครั้ง ระหว่างที่พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ร้องไห้สายตาพลันปะทะเข้ากับเครื่องประดับที่เคยซื้อให้ดาวเหนือใส่ติดตัวไว้ สองเท้าก้าวเดินมาช้า ๆ มาหยุดอยู่ที่โต๊ะทำงานที่ดาวเหนือชอบนั่งทำรายงาน บนโต๊ะมี นาฬิกา สร้อย แหวน สร้อยข้อมือวางทับกระดาษหนึ่งแผ่น สายลมค่อย ๆ หยิบกระดาษแผ่นนั้นที่มีลายมือของดาวเหนือเขียนข้อความไว้ขึ้นมาอ่าน
‘ขอโทษที่ไปไม่ลานะคะ ดาวแค่ไม่อยากเห็นแววตาเศร้า ๆ ของพี่ ดาวชอบรอยยิ้มของพี่ลม ชอบสายตาอ่อนโยนที่มองดาว ดาวไม่เคยเสียใจที่ได้เป็นแฟนกับพี่ลมเลยนะ แม
