แทนไทมองพี่สาวอย่างสำนึกผิด “ผมขอโทษครับที่ทำอะไรให้พี่รวีไม่ชอบใจ แต่ผมทนทำผิดต่อไปไม่ไหวแล้ว ผมทนเห็นคุณสราวลีเสียใจไม่ได้ ยิ่งเธอเจ็บมากเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งเจ็บ...”
“อ๋อ แล้วแกก็เลยคิดจะทำให้ฉันเจ็บแทนใช่ไหม”
“มันไม่ใช่อย่างนั้นนะครับพี่รวี ผมก็แค่จะบอกความจริง”
“ถ้าแกพูดความจริงออกไป ฉันก็จบเห่น่ะสิ หรือว่าแกเห็นฉันเสียใจได้ แต่ทนเห็นนังสราวลีเสียใจไม่ได้”
“ผมขอโทษครับ แต่ผมต้องทำสิ่งที่ถูกต้อง”
“ไอ้แทนไท!”
“ผมขอตัวนะครับพี่รวี” แทนไทหมุนตัวจะเดินจากมา แต่ก็ต้องชะงัก เมื่อรวีบงกชควักปืนออกมาจากกระเป๋าสะพายและจ่อมาที่หัวของเขา
“ถ้าแกพูด ฉันฆ่าแกแน่ แทนไท”
“พี่รวี...” แทนไทตกใจเมื่อเห็นพี่สาวเล็งปืนมาที่ตัวเอง “นี่พี่กำลังทำผิดนะครับ หยุดเถอะครับพี่”
“ฉันไม่หยุด แกนั่นแหละที่ต้องหุบปาก ห้ามพูดออกไปเด็ดขาดว่าฉันวางยานอนหลับคุณมาร์ต แล้วจัดฉากนั่นขึ้นมา”
“แต่ผมต้องบอกความจริงกับคุณส
