“ค่ะ คุณหนู”
เจ้านายและบ่าวกำลังคุยกันอยู่ที่สนามหญ้าหน้าบ้าน รถยนต์คันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดพอดี
“รถใครน่ะ” สราวลีหรี่ตามอง
“แม่รวีบงกชยังไงล่ะคะคุณหนู”
สีหน้าของสราวลีบึ้งตึงขึ้นทันที “จะมาทำไมนักหนา เช้ารอบเย็นรอบ หน้าไม่อายเลยจริงๆ”
“นั่นสิคะ เดี๋ยวแสงไปไล่ให้นะคะ”
สราวลีดึงมือของพี่เลี้ยงเอาไว้ “ไม่ต้องหรอกแสง วลีอยากจะดูซิว่าแม่นี่จะเอาเหตุผลอะไรมาอ้างอีก”
ยังไม่ทันที่แสงแก้วจะตอบอะไรออกไป รวีบงกชก็เดินนวยนาดเข้ามาหาเรื่องเสียก่อน
“สวัสดีค่ะคุณวลี ไม่ทราบว่าขาเป็นยังไงบ้างคะ”
สราวลีโมโหแต่พยายามข่มโทสะเอาไว้สุดกำลัง และฉีกยิ้มกว้างตอบโต้ออกไป
“ขาก็ยังเหมือนเดิมค่ะ แต่ปากร้ายขึ้นกว่าเดิม”
รวีบงกชทำหน้าย่นใส่ ก่อนจะปั้นยิ้ม “แล้วไม่ทราบว่าได้เข้าหอกับสามีบ้างหรือยังคะ”
คราวนี้สราวลีหน้าตึงเลยทีเดียว “มันไม่ใช่เรื่องของคนนอกอย่างเธอ”
“อีกหน่อยก็อาจจะไม่ใช่คนนอกก็ได้นะคะ”
