“พี่หมายปองคุณมาร์ตมาตั้งหลายปี แต่มันมาชุบมือเปิบเอาไปเป็นผัวได้หน้าตาเฉย พี่เกลียดมัน”
รวีบงกชเค้นเสียงชิงชังออกมาจากริมฝีปากสีแดงสด ก่อนจะหันมาจ้องหน้าแทนไท
“ไปยกเลิกเลยนะ ห้ามแกทำกายภาพให้มันเด็ดขาด”
“แต่มันเป็นงานของผมนะครับ”
“งานอื่นคนอื่นก็ได้นี่ พี่ไม่ต้องการให้มันเดินได้ พี่อยากเห็นมันง่อยเปลี้ยขาเสียแบบนี้ไปชั่วชีวิต”
แทนไทเป่าปากออกมาอย่างไม่สบายใจ
“พี่รวีครับ ผมก็แค่ไปทำงานตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย พี่รวีแยกแยะนะครับ”
“ไม่...ห้ามแกไปยุ่งกับมัน ห้ามไปช่วยมันเด็ดขาด”
“แต่ผม...”
“ลืมไปแล้วหรือไงว่าฉันมีบุญคุณกับแกแค่ไหน ถ้าไม่มีฉัน แกจะได้เรียนเมืองนอกเมืองนาแบบนี้เหรอ” รวีบงกชทวงบุญคุณแทนไทด้วยสีหน้าดุดัน
“ผมซาบซึ้งในบุญคุณของพี่รวีเสมอครับ แต่ผมไม่สามารถปฏิเสธคำสั่งของเจ้านายได้ เพราะไม่อย่างนั้นผมก็อาจจะต้องตกงาน”
“ก็ไปหางานที่โรงพยาบาลอื่นทำก็ได้นี่ ไม่เห็นจะยากเ
