บรรยากาศในห้องอาหารเต็มไปด้วยความตึงเครียด เพราะวันนี้มีเพียงแค่มาร์ติเนซ สราวลี และรวีบงกชเท่านั้นที่ร่วมรับประทานอาหารค่ำด้วยกัน เมสันติดผ่าตัดยังไม่กลับเข้ามา
“อิ่มแล้วหรือวลี”
เมื่อเห็นภรรยารวบช้อนกับส้อมเข้าด้วยกันจึงอดที่จะเอ่ยถามด้วยความแปลกใจไม่ได้ เพราะหล่อนกินไปนิดเดียวเอง
“ค่ะ ขอตัวนะคะ”
สราวลีไม่คิดจะรอให้มาร์ติเนซเอ่ยคำใดออกมาอีก หล่อนรีบเข็นล้อรถออกไปจากห้องอาหารทันที
มาร์ติเนซมองตามไปด้วยสายตาห่วงใย ก่อนจะถูกรวีบงกชเรียกให้หันมามอง
“คุณวลีเหมือนจะไม่พอใจรวีเลยนะคะ คงจะเป็นเรื่องชุดนอน”
“วลีไม่ใช่คนใจแคบหรอกครับ คุณรวีอย่าคิดมากเลยครับ”
มาร์ติเนซตักอาหารใส่ปากเงียบๆ ไม่พูดอะไรออกมาอีก
รวีบงกชยิ้มนัยน์ตาชั่วร้าย
“เอ่อ ถึงคุณมาร์ตจะบอกแบบนี้ แต่รวีก็ยังไม่สบายใจอยู่ดีค่ะ รวีขอไปเคลียร์กับคุณสราวลีสักครู่นะคะ” หล่อนรีบรวบช้อนกับส้อมเข้าหากันอย่างรวดเร็ว
“ผมว่าไม่
