"มายืนร้องไห้ตรงนี้ทำไม" เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้น มันคือเสียงของไนท์ ช่วงนี้เด็ก ๆ ปิดเทอมไนท์จึงอาสาพามาเที่ยวที่ขอนแก่น แต่จริง ๆ แล้วก็พามาเยี่ยมตัวโตของฉันนั่นแหละ
หนึ่งปีกว่ามาแล้วที่ฉันอยู่ตรงนี้ คอยดูแลสามีอย่างดีไม่ให้ห่างกาย ฉันจดจำทุกภาพความสุขและภาพความทรมานของเขา บางคราวอาการหนักฉันคะยั้นคะยอให้ไปโรงพยาบาล เขาก็ปฏิเสธตลอด ฉันทำได้เพียงมายืนแอบร้องไห้ อยู่ที่มุมใดมุมหนึ่งของบ้านเนื่องจากฉันไม่อยากร้องไห้ให้เขาเห็น
ฉันอยากให้มีปาฏิหาริย์ แต่มองดูแล้วมันคงยาก ทุกวันนี้ฉันยังทำใจไม่ได้ด้วยซ้ำ เคยแอบไปถามหมอที่โรงพยาบาล เล่าอาการทุกอย่างให้หมอฟังพร้อมถามหมอว่าบังคับเขามาได้ไหม คำตอบที่ได้คือช่วงสุดท้ายของชีวิต คนป่วยอยากทำอะไรก็ต้องให้เขาทำ ถือเป็นความต้องการสุดท้ายของผู้ป่วย
เมื่อคำตอบที่ได้ไม่เป็นดังหวัง ฉันจึงต้องแบกร่างกายที่อ่อนล้ากลับมาหาสามีที่บ้านและทำเหมือนไม่มีอะไรเกิ
