สองอาทิตย์ผ่านไป ฉันยังจมอยู่บนที่นอน นอนมองรูปถ่ายในมือถือที่เราเคยเคียงคู่กันมา
ฉันพยายามโทรหา แต่ตัวโตตัดสายทิ้ง พอโทรบ่อยเข้าปรากฏว่าเบอร์นี้ปิดเครื่องเลิกใช้งานไปแล้ว หมดหนทางที่ฉันจะติดต่อหาเขาได้
ฉันได้แต่เฝ้าคิดถึง
เฝ้ามองแหวนแต่งงานที่มีไว้ให้ดูต่างหน้า
ได้แต่หวนย้อนถึงความทรงจำที่เราทั้งคู่เคยมี
เรื่องราวดี ๆ ที่เราเคยก่อ
ความฝันที่เราคิดจะร่วมสร้าง บัดนี้มันกลายเป็นความอ้างว้างที่เกาะกุมหัวใจของฉัน
มันยากเกินจะทำใจ จะให้ลืมคนทั้งคนมันง่ายขนาดนั้นเชียวเหรอ ฉันทำไม่ได้ ฉันรักเขามากขนาดนี้จะลืมเขาได้ยังไง ใช้ทั้งชีวิตฉันก็ยังไม่รู้เลยว่าจะลืมคนที่ดีแบบตัวโตได้ไหม
ฉันไม่รู้สาเหตุที่ตัวโตเลิกลาและทิ้งฉันไป
หัวใจของฉันยังเฝ้าคอยว่าวันหนึ่งเขาจะกลับมา
ลูกทั้งสองเข้าใจว่าฉันป่วย ทุกวันพวกเขาจะเข้ามาหาฉันและบอกให้ฉันหายเร็ว ๆ ฉันทำได้แค่ยิ้มให้ลูกน้อยทั้งสอง ฉันไม่มีแรงที่จะลุก
