สถานการณ์ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้งแม้แต่เสียงหายใจยังไม่มีนัยน์ตากลมสวยหวานซึ้งสบตากับนัยน์ตาคมกริบหัวใจหดรัดแน่นมันเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นบดขยี้หัวใจอย่างหนักหน่วง
สายฟ้าคือเพื่อนสนิทไม่ต้องพูดถึงว่าเป็นรักแรกเพราะเรื่องนั้นเธอตัดใจไปแล้วแต่ที่เสียใจคือเขากล้าพูดออกมาได้ยังเห็นเธอเป็นแค่สิ่งของเหรอหรือไม่ได้เห็นเธอเป็นเพื่อนเลย
เพียะ!! ฉันเดินเข้าไปฟาดมือใส่หน้าเขาอย่างแรงจนหน้าสะบัด
“นายเห็นฉันเป็นอะไร..ยังเห็นเป็นเพื่อนไหมรวมถึงพวกนายทุกคนด้วยกล้าเอาพวกฉันเป็นของเดิมพันงั้นเหรอ”ซินเซียเอ่ยถามเขาเสียงเข้มพลางตวัดสายตามองเพื่อนในห้องทุกคน
“ฉันผิดเองไม่เกี่ยวกับคนอื่น”สายฟ้าตอบหน้าตายและไม่หลบสายตาของเธอ
“คิดว่าตัวเองเป็นใครถึงกล้ามาสั่งให้ฉันทำนู่นทำนี่..นายคิดว่าตัวเองเป็นใคร!!”ความโกรธอัดอั้นตันใจจนแทบปะทุออกมาซินเซียไม่เคยโกรธแบบนี้มาก่อนแต่ครั้งนี้เธอจะต้องพูดมันออกม
