ช่วงเวลาอันแสนสุขของหนูษาดำเนินไปเช่นนั้นจนเกือบครบสัปดาห์ ในทุก ๆ วันหนูษาสามารถนอนเล่นหรือทำอะไรก็ได้อย่างที่ต้องการ และนอกจากเวลาที่คุณอาต้องยุ่งหัวหมุนกับงาน เวลาทั้งหมดของอาชาญก็จะเป็นของเธอแต่เพียงผู้เดียว
"หนูษาครับ เย็นนี้หนูอยากกินอะไรเอ่ย? ห้าโมงกว่าแล้วนะ ถ้าหนูไม่รีบบอกอาตอนนี้ กว่าอาจะทำเสร็จ เราต้องปวดท้องก่อนแน่ ๆ เลย"
ชาญชัยเอ่ยถามคนตัวเล็กกว่าด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข ขณะที่ก้มลงจูบหน้าผากของหนูษา
ยิ่งได้ใกล้ชิดกันเท่าไหร่ เขายิ่งติดเธอมากขึ้นเท่านั้น ชาญชัยคิดไม่ออกเลยจริง ๆ ว่าวันพรุ่งนี้ตอนที่พายัพมารับหนูษากลับบ้าน เขาจะรู้สึกเหงาขนาดไหน
หนูษาที่กำลังนั่งไถโทรศัพท์เมื่อได้ยินดังนั้นก็โยนมือถือทิ้งไป ก่อนจะกอดอ้อนคุณอาที่ตอนนี้นั่งกอดเธออยู่ในห้องนั่งเล่นทันที
"อะไรก็ได้ค่ะคุณอา~ คุณอาทำอะไรให้หนูษา หนูษาก็กินหมดนั่นแหละ"
"ปากหวานจริง ๆ เลยคนเก่งของอา..." จากที่หลง
