ฟอดดด~ ฟอดดด~
"ตื่นได้แล้วครับคนเก่งของอา สายมากแล้วนะครับ"
เพราะการนอนหลับอันแสนสบายถูกรบกวนด้วยอะไรบางอย่าง หนูษาที่กำลังฝันหวานจึงได้แต่ส่งเสียงประท้วงในลำคอออกมา ก่อนจะพลิกตัวหนีคนที่วอแวกับเธอตั้งแต่เช้าด้วยความขัดใจ
ชาญชัยที่เห็นท่าทางงอแงเป็นเด็ก ๆ ของคนที่ตอนนี้ยกผ้าห่มขึ้นคลุมโปงหนีเขาก็อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ แต่กระนั้นบนใบหน้าของเขากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มเอ็นดู
แขนแกร่งเอื้อมไปกอดเจ้าก้อนผ้าห่มข้าง ๆ อย่างอ่อนโยนที่สุด พลางก้มหน้าฟัดคนที่ขดตัวอยู่ด้านในอยู่ไม่ห่าง แน่นอนว่าการกระทำของเขาได้รับการตอบโต้เป็นการดีดดิ้นของคนอายุน้อยกว่า ซึ่งนั่นทำให้เขารู้สึกอารมณ์ดีอย่างบอกไม่ถูก
"คุณอา~ หนูษายังง่วงอยู่เลย อย่ากวนหนูษาสิคะ!"
"อาแค่อยากกอดเมียอาเฉย ๆ เองนะครับ ไม่ได้คิดจะกวนอะไรหนูษาสักหน่อย~"
วริษาที่ได้ยิ่งดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะโผล่หน้าออกมาจากผ้าห่มและมองค้อนคนพูดประโยคนั้น
