บทที่ 7 คุณอาขา กอดหนูษาหน่อย

"...คุณอากำลังเล่นอะไรอยู่คะ? หนูษาไม่ตลกด้วยนะ" เด็กสาวได้แต่เอ่ยถามออกไปด้วยความไม่เข้าใจ เพราะภายในเวลาไม่กี่นาทีนี้ ความรู้สึกของเธอถูกเหวี่ยงไปมายิ่งกว่ารถไฟเหาะ ตอนแรกเธอมั่นใจมากว่าตัวเองจะสมหวัง แต่ก็อกหักดังเป๊าะ! แล้วนี่ยังไม่ได้ทันได้มีช่วงเวลานั่งร้องไห้หรือฟังเพลงเศร้า ๆ เลยด้วยซ้ำ! คุณอาก็ดันมาขอเธอเป็นแฟนซะงั้น!? ชาญชัยที่เห็นว่าเจ้าตัวยุ่งนี่ไม่ได้เชื่อในสิ่งที่เขาพูดออกไปเลยสักนิดจึงยกมือขึ้นประคองใบหน้าจิ้มลิ้มนั่นให้เงยขึ้นสบตาตนอีกครั้ง ก่อนจะพูดย้ำออกไปให้เธอมั่นใจ "อาไม่ได้ล้อเล่นอยู่นะคะหนูษา ตอนนี้อากำลังขอหนูษาเป็นแฟนจริง ๆ นะคะ" เขาพูดเว้นวรรคไปเล็กน้อย เมื่อทันทีที่บอกออกไปเช่นนั้น ดวงตากลมโตของหนูษาก็ยิ่งเบิกกว้างยิ่งกว่าไข่ห่านด้วยความตกใจ ชาญชัยกระแอมไอครั้งหนึ่งเพื่อเรียกขวัญและกำลังใจ ก่อนจะสารภาพความในใจตัวเองออกมา "อารักหนูษามาก... รักมาตลอด... ตั้งแต่ที่อารู้ตัวว่ารักหนูษา อาไม่เคยแม้แต่จะชายตามองผู้หญิงคนอื่นเลยด้วยซ้ำ" มันเป็นความจริง... หลังจากที่เขาเลิกกับภรรยาเก่าและมาหลงรักเด็กสาวตรงหน้า ชาญชัยไม่เคยชายตามองคนอื่นเลย แม้ว่าช่วงเวลาหลายปีมานี้จะมีผู้หญิงเข้าหาเขาอยู่เรื่อย ๆ แต่เขาก็ไม่ได้สนใจใครอื่นนอกจากหนูษา ลำพังทุกวันนี้แค่ทำงานที่กองท่วมหัวกับแวะเวียนมาหาเด็กคนนี้ที่บ้าน เขาก็ยุ่งมากจนแทบไม่มีเวลาไปทำอย่างอื่นแล้ว เรื่องที่จะให้ไปสนใจคนอื่นนั่นคงไม่มีทางเป็นไปได้อย่างแน่นอน "แต่หนูษาลูกของเพื่อนสนิทคุณอานะคะ คุณอาบอกเองไม่ใช่เหรอว่ามัน..." วริษาอดไม่ได้จริง ๆ ที่จะเอ่ยถามขึ้นมา เพราะถึงอย่างไรเรื่องนี้ก็ไม่ใช่สิ่งที่เธอจะสามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้ แม้ลึก ๆ จะดีใจที่ได้ยินอีกฝ่ายพูดออกมาเช่นนั้น แต่ตราบใดที่ยังหาข้อสรุปไม่ได้ ความกังวลใจของหนูษาก็ไม่ได้ลดน้อยลงเลยสักนิด "อาจะไม่พูดว่า ‘อาไม่รู้สึกผิดกับไอพายัพ’ หรอกนะ ที่มาแอบชอบลูกสาวมัน ...แต่จะให้ทำยังไงล่ะคะ? ในเมื่ออาก็ตัดใจจากหนูษาไม่ได้เหมือนกันนี่นา..." เวลาผ่านมาเป็นสิบปีเขายังเปลี่ยนใจจากเด็กคนนี้ไม่ได้ เขาคิดว่าความรู้สึกของเขาที่มีต่อหนูษา มันหยั่งรากลึกยิ่งกว่าความรู้สึกของตัวเองที่ 'เคย' มีต่อภรรยาเก่าในตอนนั้นเสียด้วยซ้ำ "อารักหนูษาและอาสัญญาว่าจะดูแลหนูษาให้ดีที่สุด ถ้าไอพายัพมันรู้เรื่องของเรา แล้วจะโกรธอาหรือจะด่าอา อาจะไม่ว่าอะไรมันเลยสักคำ เพราะอาก็รู้ว่าสิ่งที่ทำอยู่นี่มันไม่สมควร แต่อาห้ามใจตัวเองไม่ได้" ใจดวงน้อยเต้นระส่ำขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ เมื่อประโยคบอกรักของคนตรงหน้า ความคิดที่อยากจะงอนต่ออีกสักพักปลิวหายวับไปในชั่วพริบตา ทั้งหมดที่หนูสามารถทำได้ตอนนี้ มีเพียงการเปล่งเสียงเรียกอีกฝ่ายออกไปเบา ๆ เท่านั้น "คุณอา..." "อารักหนูษานะคะ ...แล้วหนูษาละคะ รักอาไหม?" แววตาที่แสนมั่งคงซึ่งจ้องตรงมาที่เธอ ทำเอาหนูษาที่ไม่ได้ใจแข็งมากมาตั้งแต่แรก ยิ่งใจอ่อนยวบยาบราวกับขี้ผึ้งลนไฟ หน้าสวยแดงก่ำด้วยความเขินอายกับการสารภาพรักที่แสนจะตรงของหนุ่มใหญ่ ก่อนที่เธอจะตอบรับสิ่งที่เขาถามออกไปเสียงเบา "...หนูษาก็รักคุณอาค่ะ" สิ้นประโยคนั้น ทั้งเธอและเขาต่างขยับตัวเข้าหากันอีกครั้งราวกับมีแรงดึงดูด พร้อมกับริมฝีปากที่ขยับเคลื่อนมาประกบกันโดยไม่ต้องพูดอะไรให้มากความ จุมพิตในครั้งนี้มันทั้งอ่อนหวานและวาบหวาม ขณะที่ลมหายใจของคนทั้งคู่ก็เริ่มทวีความรุนแรงมากขึ้นเมื่อเวลาผ่านไป "อื้อออ~" มือน้อยเอื้อมออกไปโอบรอบลำคอของคนที่ไม่รู้ว่าพลิกตัวเธอลงนอนหงายกับฟูกนอนตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้อย่างเผลอไผล ขณะที่พยายามส่งลิ้นเข้าไปสำรวจในโพรงปากของคุณอาบ้างอย่างไม่ประสา หนูษาพยายามทำกับเขา อย่างที่เขาทำกับเธอเมื่อครู่พร้อมกับรั้งใบหน้าของคนด้านบนให้โน้มต่ำลงมา ก่อนจะขบเม้มริมฝีปากคนที่ส่งเสียงคำรามในลำคอเป็นการเอาคืน เสียงน้ำลายของเราทั้งคู่ที่แลกลิ้นกันอยู่ ช่วยกระตุ้นอารมณ์ที่ดับมอดไปแล้วให้กลับมาลุกโชนขึ้นอีกครั้งได้เป็นอย่างดี กระทั่งหนูษารู้สึกว่าชักจะหายใจไม่ทัน จึงยอมถอนจูบจากคนรักหมาด ๆ ของตนในท้ายที่สุด สายตาอันเร่าร้อนของ 'เพื่อนพ่อ' ที่จ้องตรงมาที่เธอราวกับจะกลืนกินกันทำเอาสาวน้อยอย่างหนูษาร่างกายร้อนวูบไปหมด มือเรียวลูบไล้ไปตามกรอบหน้าคมด้วยความหลงใหล ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมาถึงลำคอเมื่อสังเกตได้ถึงลูกกระเดือกที่ขยับขึ้นลงเพราะเจ้าของกำลังกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หนูษาช้อนมองคนที่คร่อมทับตัวเองไว้ด้วยท่าทางออดอ้อนที่สุดเท่าที่จะสามารถ ก่อนจะพูดเชิญชวนคนตรงหน้าให้เขาได้ทำอะไร ๆ ที่มากกว่านี้ เพราะตัวเธอก็ไม่อยากรออีกต่อไปแล้ว... "คุณอาขา~ กอดหนูษาหน่อยได้ไหมคะ? หนูษาอยากให้คุณอากอดหนูษา..."