นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้เจอลูกชายตัวเอง น้องฌอห์ณยืนอยู่ตรงหน้าผม สายตาของฌอห์ณมองผมด้วยความโกรธ
เด็กน้อยเอ่ยทั้งน้ำตา "ฌอห์ณเกลียดลุงธาม ลุงธามทำให้หมวยเล็กเจ็บ ลุงธามทำร้ายน้อง ลุงธามทำน้องตาย คนใจร้าย"
คำพูดของฌอห์ณทำผมหายใจไม่ออก เจ็บกว่าโดนป๊าทั้งสองตบตีร้อยเท่าพันเท่า
"น้องฌอห์ณ รีบวิ่งมาก่อนย่าทำไมลูก" ม้าของผมรีบเดินสาวเท้ามาอย่างไว ม้ารู้อยู่แล้วว่าฌอห์ณคือหลานแท้ ๆ ม้ารู้ทุกคนรู้แต่ไม่มีใครบอกผม
"ย่า ย่าคับ น้องฌอห์ณ เกลียดลุงธาม เขาทำหมวยเล็กเจ็บ ฮือ..." ลูกชายหันไปฟ้องม้าผม
"หึ เป็นยังไงล่ะ" ม้าปรายตามองผมแวบหนึ่งก็ไม่พูดอะไร ผมนั่งร้องไห้เสียใจกับการกระทำ ผมทำทุกอย่างพัง
"พอแล้วตี๋น้อย หมวยเล็กปลอดภัยแล้ว เดี๋ยวก็ตื่น" ป๊าหวังปลอบลูกชายผม
"ฮือ... แต่น้องไม่ตื่น ไม่มีน้องแล้ว เพราะลุงธาม ฌอห์ณเกลียดลุงธาม ฌอห์ณไม่รักลุงธามแล้ว ฮือ..." ฌอห์ณคงจะเกลียดผมมากจริง ๆ สายตาที่ล
