พาท ธาม
ผมตื่นมาพร้อมความรู้สึกปวดเมื่อยตามตัว มองหาคนที่นอนอยู่ข้าง ๆ เธอก็ไม่อยู่แล้ว ไปไหนวะ หรือว่าโกรธเรื่องเมื่อคืน
ลุกตามหาสิครับจะรออะไร เดินออกมาดูในครัวเผื่อว่าเธอจะอยู่ แต่เปล่าเลย มีแค่โพสต์อิทติดไว้ตรงตู้เย็น ‘เดี๋ยวมา กับข้าวที่โต๊ะนะ’
ผมมองดูที่โต๊ะอาหารมีกับข้าววางอยู่ หมวยเล็กไปไหนวะ หรือจะหนีไปแล้ว ไม่หรอกน่า เดินไปดูข้าวของเครื่องใช้ก็ยังอยู่ จะมีแค่กระเป๋าตังค์โทรศัพท์และกุญแจรถของเธอที่หายไป หรือเธอจะกลับบ้าน อาจจะใช่
เพราะความเพลียทำให้ผมไม่ได้สนใจ กินข้าวแล้วกลับเข้ามานอนอีกรอบ
ตื่นมาอีกทีดึกมากแล้ว หมวยเล็กยังไม่กลับ ควรจะโทรหา ผมควรโทรไปหาเธอ ทว่าเมื่อหยิบโทรศัพท์มาดูมีข้อความของหมวยเล็กที่ส่งเข้ามา
(หมวยเล็ก: ไปธุระไม่ต้องตาม)
ธุระอะไรวะ ทำไมยังไม่กลับอีก ตื่นเพราะความหิว ผมจึงคิดว่าจะไปหาอะไรกินข้างนอก ลุกอาบน้ำแต่งตัวแล้วลงลิฟต์ไปจนถึงที่จอดรถ ปกติรถของ
