"เบาๆ สิ หนังคนนะ ถลอกหมดแล้ว" ภิณแหวใส่คนตัวสูงที่ขัดถูผิวเนื้อที่เลอะคราบปูนจนเป็นรอยแดง
"หนังเด็กดื้อจอมแสบก็ต้องขัดแรงๆ" รัณย์ว่าพลางออกแรงขัดเข้าไปอีก
"อื้อออ...เบาๆ แล้วภิณดื้ออะไร"
"ดื้อที่ลืมผัวไง"
"มันเกี่ยวกันไหมเนี่ย แล้วภิณไปลืมพี่รัณย์ตั้งแต่เมื่อไหร่"
"ยัง ยังไม่รู้ตัว แล้วที่คุยกับพ่อแม่พี่จนไม่รู้ว่าพี่หายออกมาจากห้องนี่ไม่เรียกว่าลืมแล้วเรียกว่าอะไร"
"ก็มันเพลิน" ภิณยิ้มแหย ทำเสียงอ่อย
"หึ เพลิน เพลินเหรอ" รัณย์ออกแรงขัดถูแขนเรียวเล็ก แต่ก็ไม่ได้แรงอย่างที่เธอโวยวาย ด้วยรู้ดีว่าผิวของเธอขาวเนียนบอบบาง โดนอะไรนิดๆ หน่อยๆ ก็เป็นรอยแดงแล้ว
"โอ๊ยยยย!!!" ภิณแสร้งร้องด้วยความเจ็บปวดเสียงดังลั่น
"พี่ไม่ได้ทำแรงขนาดนั้นไม่ต้องมาทำสำออย"
"ปากร้าย" ภิณเบ้ปากใส่ ยืนนิ่งให้เขาล้างเนื้อล้างตัวเธอ
"แล้วมาได้ยังไง" รัณย์ยังคงถามเสียงขุ่น
"ให้พี่นิคมาส่ง พี่นิคจะไปหาพี่มา
