มีคนเคยบอกว่า ความคิดถึงของคนเรามักมีขีดจำกัดของมันอยู่เสมอ อยู่ที่ว่าใครจะมีความอดทนมากกว่ากัน
อย่างเช่นฉัน ที่คงจะเป็นคนที่มีความอดทนมากมายซะเหลือเกิน ถึงทนมาได้นานขนาดนี้
เกือบห้าเดือนกว่าแล้ว ที่ฉันไม่ได้นอนกอดเขา ทั้งที่ตลอดเวลาที่ผ่านมา ตั้งแต่ที่เขาหลับใหล ฉันก็ได้กอดเขาตลอด
พอมาถึงวันที่เขาฟื้นตื่นจากการเป็นเจ้าชายนิทรา ฉันก็ไม่ได้สัมผัสเขาอีกเลย
จริงอยู่ที่มันเป็นความต้องการของฉัน และถึงมันจะทรมาน แต่ที่ฉันทำ ก็เพราะอยากจะเริ่มต้นใหม่กับเขาจริง ๆ
ในวันที่เขาเดินไม่ได้ ร่างกายไร้เรี่ยวแรง ตัวฉันนั้น อยากจะไปยืนข้าง ๆ แล้วคอยประคองให้เขาก้าวเดิน อยากจะจับมือเขา ให้เขาเริ่มหัดเขียน อยากจะเป็นคนสอนเขาให้เริ่มหัดอ่าน ฉันอยากจะทำทุก ๆ อย่างให้เขา
แต่ฉันก็ไม่กล้าพอ เพราะกลัวว่าเขาจะมองว่าเป็นการสงสารกัน
“เหนื่อยไหมฮะมี้” น้องทิวที่เพิ่งจะกลับมาจากโรงเรียนเอ่ยถามฉันที่เพิ่งถ่ายละค
