“มี้ฮะ… น้องคิดถึงมี้ที่สุดเลย ป๊าเสือบอกน้องว่ามี้หายแล้ว น้องดีใจมากเลยฮะ มี้คิดถึงน้องเหมือนที่น้องคิดถึงมี้ใช่ไหมฮะ” ลูกชายของผมรีบวิ่งเข้าไปโผกอดเธอที่นั่งอยู่บนที่นอนของน้องทิว
“คิดถึงสิครับ มี้คิดถึงน้องที่สุดเลย กินข้าวมายังครับ” เธอฉีกกว้าง รอยยิ้มเหมือนที่เธอเคยยิ้มให้น้องทิวเป็นประจำ
“น้องกินมาหน่อยนึงฮะ น้องหิว น้องเลยกินรองท้อง น้องเผื่อท้องมารอกินพร้อมมี้อีกรอบ ป๊าเสือบอกว่ามี้รอน้องกินข้าวพร้อมกัน” เธอหลุบตามองผมเสี้ยวเดียว จากนั้นเธอก็หันไปสนใจลูกชายผมแทน
“งั้นเราไปกินข้าวกันครับ เอ…พรุ่งนี้วันอะไรครับ”
“วันจันทร์ฮะ พรุ่งนี้น้องต้องไปเรียน มี้ไปส่งน้องด้วยนะฮะ ตอนที่มี้ป่วยน้องไปกับอาเนม ไม่สนุกเลย น้องอยากจับมือหอมแก้มมี้ก่อนเข้าเรียนทุกวัน” ลูกชายของผมยังคงพูดเจื้อยแจ้ว
“จากนี้มี้จะไปส่งเหมือนเดิมนะครับคนเก่ง” เธอกรีดยิ้มแล้วหอมที่หน้าผากลูกชายของผม
“จริงนะฮะ มี้สัญ
