“หน้าคุณดูไม่ดีเลย เป็นอะไรรึเปล่าเสือ” ฉันเอ่ยทักเมื่อเขาที่ออกมาจากห้องน้ำมีท่าทีดูเหนื่อยล้า
ตั้งแต่ที่ฉันวางสายจากคุณเนม ผ่านไป 10นาทีเขาถึงออกมา
“สงสัยอากาศหนาวไปมั้งที่รัก ผมรู้สึกไม่ค่อยดี วันนี้ผมคงพาคุณไปเที่ยวไม่ไหวนะ พรุ่งนี้ได้ไหม” เขาเดินเข้ามาใกล้แล้วยื่นมือมาลูบที่แก้มฉัน
“เรื่องเที่ยวช่างมันเถอะ หน้าคุณดูแย่มากเลยอ่ะ เราไปหาหมอกันนะ” ฉันบอกด้วยความห่วงใย
“แค่ปวดหัวเองที่รัก ผมนอนพักเดี๋ยวก็หาย”
“แต่…”
“ไม่เป็นไรจริง ๆ ที่รัก ผมโอเค” เขายิ้มแล้วโน้มหน้ามาหอมที่หน้าผากฉัน
“เสือ” ฉันยังยื้อ เพราะท่าทีของเขาดูไม่ดีจริง ๆ
“แค่รู้ว่าคุณเป็นห่วง ผมก็เกือบหายแล้วครับ อย่าทำเหมือนจะร้องไห้สิ คุณก็รู้ว่า…” เขาเกี่ยวผมทัดใบหูให้ฉัน
“ทำไมดื้อคะ แค่ไปหาหมอเอง เราไปหาหมอกันนะป่าป๊า” ฉันคว้ามือเขาที่แนบแก้มฉันอยู่มาจับไว้ แล้วมองหน้าเขาอ้อน ๆ
“อย่าอ้อนแบบนี้สิ ตอนนี้ผมไม่มีแรงจ
