@เวลาต่อมา
“กูว่า... เราพูดแรงไปว่ะพี่ไวน์”
ไนท์ เอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดอย่างเห็นได้ชัด
“...กูก็คิดแบบนั้น”
ไวน์ ตอบรับเสียงแผ่ว เขายอมรับว่าความหึงหวงทำให้เขาใช้คำพูดที่รุนแรงเกินไป
“กูไม่ได้อยากให้จูนรู้สึกแย่หรือเสียใจเหี้ยอะไรเลย กูแค่ต้องการให้น้องเชื่อฟังเรา หึงหวงเราก็เท่านั้น”
“ตอนนี้ก็มืดแล้ว...น้องยังไม่ได้ทานอะไรเลยทั้งวัน” ไนท์มองไปยังบันไดด้วยความกังวล
“เอาวะ... ให้ป้านวลไปเรียกจูนลงมาทานข้าวดีกว่า เผื่อจูนจะยอมฟังป้านวล”
“ดี... กูทำแบบนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว มึงเห็นหน้าจูนไหม แม่ง..โคตรน่าสงสาร”
"กูเองก็เหมือนกัน ไม่อยากทำแล้ว กูไม่เอาใครมากระตุ้นความหึงหวงของน้องอีกแล้ว"
"มึงว่าจูนจะโกรธเราไหมวะ"
"เอาน่า..เดี๋ยวเราไปง้อน้อง แล้วค่อยอธิบายให้น้องฟังว่าทุกอย่างที่น้องเห็นมันแต่การแสดงก็เท่านั้น"
"งั้นให้ป้านวลไปเรียกน้องมาทานข้าว บา
