จูนคลานถอยหลังจนชิดกำแพง ความหวาดระแวงในแววตาของเธอทำให้พี่ชายทั้งสามรู้สึกเหมือนถูกทุบตี เธอปฏิเสธอย่างสิ้นเชิงที่จะกลับเข้าไปในกรงทองที่เต็มไปด้วยการควบคุม
เวย์ มองใบหน้าของจูนที่บอบช้ำด้วยน้ำตา เขาตระหนักว่าเขาไม่สามารถปล่อยให้เธอใช้ชีวิตคนเดียวในห้องซอมซ่อแบบนี้ได้จริงๆ ไม่ว่าจูนจะเกลียดพวกเขาแค่ไหนก็ตาม... เขาก็ต้องปกป้องเธอไว้ก่อน
“พี่ขอโทษที่พวกพี่ต้องทำแบบนี้”
เวย์ กล่าวเสียงเข้ม ความอ่อนโยนเมื่อครู่หายไปหมด
“แต่พี่ไม่มีทางยอมให้จูนต้องอยู่ที่นี่คนเดียวเด็ดขาด! ไวน์! ไนท์! พาจูนกลับบ้าน!”
ไวน์ และ ไนท์ สลับกันมองหน้ากันด้วยความเจ็บปวด แต่คำสั่งของพี่ชายคนโตนั้นเด็ดขาด
“จูนครับ... อย่าให้พวกพี่ต้องใช้กำลังเลยนะ” ไนท์พยายามพูดเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ คุกเข่าลงแล้วพุ่งเข้าไปหาจูน
“ไม่! ปล่อยจูนนะ!” จูนหวีดร้องอย่างบ้าคลั่ง เธอใช้แขนปัดป้องและถีบตัวหนีอย่างสุดแรง “อย่าเข้ามา! จูนเกลียด
