“กลับ”
คำสั่งสั้นๆดังขึ้น กดทับบรรยากาศในรถให้เงียบสนิท บาสได้ยินก็รีบรับคำแทบจะทันที
“ครับเฮีย”
เสียงสั้นกระชับก่อนเขาจะเหยียบคันเร่งพารถพุ่งออกจากร้าน
ลิลินพยายามบิดแขนตัวเองออกจากการเกาะกุม
“เฮีย ปล่อยหนูได้แล้วค่ะหนูเจ็บ”
ดวงตาคมหันมามองเธอแวบหนึ่ง ก่อนริมฝีปากหยักยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
“หึ! ฉันจับแค่นี้จะห่วงอะไรนักหนา มากกว่านี้ฉันก็ทำมาแล้ว”
"นี่เฮียหยุดนะคะ”
ลิลินรีบเอ่ยห้ามขึ้นทันที กลัวว่าเขาจะพูดอะไรออกมามากกว่านี้ ในขณะที่อีกคนนั่งอมยิ้มด้วยความพอใจ
วายุเหลือบตามองเพียงเสี้ยววินาที ก่อนเอนตัวพิงเบาะด้วยท่าทีที่สบายใจ ขณะที่มือของเขาก็ยังเกาะกุมมือของเธอไว้ตลอดเวลาอย่างนุ่มนวลกว่าทุกครั้ง ทำให้ลิลินยอมอยู่นิ่งๆเพื่อที่จะให้เขาได้ทำตามที่เขาต้องการ
รถหรูจอดสนิทหน้าบ้านไม้สองชั้นเรียบง่าย ลิลินรีบผลักประตูรถออกโดยไม่รอให้ใครมาเปิดให้ เธอก้าวลงแทบจะทันทีก่อนจะหันไปหาบาส
“ขอ
