“ลิลินไปส่งเฮียเขาสิลูก”
เสียงของยุพินดังขึ้นพลางหยิบแก้วจากมือลูกสาว
“ค่ะแม่”
ลิลินตอบสั้น ๆ ก่อนจะเดินกลับออกมา เธอก้าวไปที่หน้าบ้านพร้อมเอ่ยเบาๆ
“ไปค่ะเฮีย เดี๋ยวหนูไปส่ง”
“ผมกลับแล้วนะครับคุณน้าสวัสดีครับ”
วายุหันไปยกมือไหว้ยุพินด้วยท่าทางสุภาพ ผิดกับความโหดที่ทุกคนรู้จัก ก่อนจะเดินตามหลังลิลินออกมาด้านนอก
“อ้าวไม่เรียกแม่แล้วเหรอ”
ลิลินหันมาแซวเสียงใส ดวงตากลมโตแอบระยิบระยับ ขณะที่ทั้งคู่เดินใกล้จะถึงรถแล้ว
“ก็ตั้งใจว่าจะเรียกอยู่นี่ไง”
วายุตอบทันควัน มือหนาไม่รอช้า คว้าข้อมือเล็กของเธอดึงเข้ามาใกล้ จนแผ่นอกกว้างแทบชนกับอกอวบของเธอ
“ตั้งใจยังไงคะ”
เสียงหวานสั่นน้อยๆยามที่เงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบ
“ก็ตั้งใจจะเรียกแม่ แล้วก็เรียกเธอว่าเมีย”
คำกระซิบหนักแน่นลอดออกมาข้างหู เสียงทุ้มต่ำชวนให้หัวใจของลิลินเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ
“เฮียคะ”
แก้มของเธอแดงระเรื่อจนถึงใบหู ความเขินอายตีข
