มหาลัย
“แกเป็นไงบ้าง”
เสียงเมยดังขึ้นพร้อมร่างที่ก้าวฉับเข้ามาหา เมื่อเห็นเพื่อนรักนั่งอยู่บนม้านั่งใต้ตึกเรียนตั้งแต่เช้าผิดปกติ ดวงตาคมไล่สังเกตเพียงเสี้ยววินาที ความสงสัยก็ถูกแทนที่ด้วยความตกใจทันที
ใบหน้าซีดเซียวริมฝีปากขาวซีดขอบตาที่บวมช้ำจนปกปิดไม่มิด สภาพนี้มันบอกชัดเจนว่าลิลินไม่ได้พักผ่อน และที่สำคัญเธอร้องไห้หนักมาทั้งคืนแน่นอน
“ก็ดี”
เสียงตอบเบาหวิวของลิลินดังขึ้น ขณะที่เธอก้มหน้าจ้องหนังสือบนตักราวกับตั้งใจอ่าน ทั้งที่สายตาพร่าเลือนจนแทบมองไม่เห็นตัวอักษร
“ก็ดี ก็ดีคือร้องไห้ทั้งคืนงี้หรอ”
บี๋แทรกขึ้นทันที น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้ทัน
“เปล่า”
ลิลินรีบเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาที่แดงก่ำพยายามทำดุใส่เพื่อน แต่กลับยิ่งยืนยันความจริงมากกว่าเดิม
“อย่ามาโกหกเลย หน้าตาแกมันฟ้องหมดแล้วลิลิน”
เมยเอ่ยเสียงแผ่วเบาดวงตาแดงก่ำแทนเพื่อน
“ก็อืม”
สุดท้ายเธอก็ยอมรับเสียงแผ่ว ใจมันเหนื่อย
