เช้าวันต่อมา...
ไอด้าตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดเมื่อยไปทั้งตัว เธอมองไปก็เห็นแผ่นอกแกร่งของคนที่ทำให้เธอปวดไปทั้งตัว เขากำลังนอนหลับ แถมอมยิ้มเหมือนคนกำลังฝันดี เห็นอย่างนั้นเธอก็อดหมั่นไส้ไม่ได้ ภาพเมื่อคืนไหลเข้ามาในหัวเป็นฉาก ๆ เธอทั้งอายทั้งโมโหที่เขาทำรุนแรงกับเธอจนหลับกลางอากาศ และ...
เพียะ!!!
ไอด้าฟาดมือลงที่ต้นแขนของคนที่นอนกอดเธอทันทีอย่างโมโห
"โอ๊ยยยย ด้าตีวินทำไมครับ" อัศวินสะดุ้งตื่นทันที ที่ถูกตีอย่างแรง
"ดูนี่!! ฝีมือวินทั้งนั้นเลย แล้วด้าจะใส่บิกินีได้ยังไง ชุดเปิดไหล่ก็คงจะใส่ไม่ได้" ไอด้าพูดออกมาพร้อมกับมองไปตามร่างกายของตัวเองที่มีแต่รอยรักสีกุหลาบเต็มไปหมด
"แล้วจะใส่ทำไม วินไม่ให้ใส่หรอกบิกินีพวกนั้น วินหวง วินไม่อยากให้ใครเห็น ถ้าด้ายังดื้อที่จะใส่อีก วินจะทำรอยให้เยอะ ๆ กว่านี้เลย" อัศวินพูดออกมาอย่างออดอ้อนและไม่ยอมแพ้
"นี่แหนะ ๆ คนบ้า แกล้งด้าเหรอ" ไอด้าที่ได้ยินแ
