"อย่าดื้อนะด้า" คราวนี้อัศวินทำเสียงดุ ๆ ใส่อย่างอดไม่อยู่
"นี่วินขึ้นเสียงใส่ด้าเหรอ" ไอด้าเงยหน้าขึ้นมาแล้วถามกลับเสียงดัง
"ไม่ใช่อย่างนั้น ขอโทษ... วินเป็นห่วงด้ามากไปหน่อย กลับบ้านกันเถอะนะ นะ ด้า นะ มัมก็รอด้าอยู่ที่บ้าน นี่มัมก็บอกว่าโทรหาด้า แต่ด้าไม่รับสาย มัมเป็นห่วงด้ามากจนไม่ยอมนอนเลยนะ เห็นว่าจะโทรหาแด๊ดที่อังกฤษด้วย ถ้ายังติดต่อด้าไม่ได้" อัศวินที่รู้ตัวว่าแสดงด้านมืดของตัวเองออกมาอย่างไม่ตั้งใจ ก็ปรับท่าทีใหม่เป็นอ่อนโยนขึ้น และยกเอามุกดาขึ้นมาอ้างเพราะรู้ว่าไอด้ารักแม่มาก
"เดี๋ยวด้าโทรหามัมเอง" ไอด้าสะบัดหน้าพูดและกำลังจะเดินไป แต่จังหวะนั้น... เธอก็ต้องร้องลั่นออกมาพร้อมกับทุบไหล่อัศวินเป็นพัลวัน
"ว้าย... ปล่อยด้าเดี๋ยวนี้นะ จะทำอะไรน่ะ ปล่อยเดี๋ยวนี้เลย"
อัศวินที่เห็นว่าเถียงกันไปมาก็ไม่มีประโยชน์ จึงถอดเสื้อแจ็กเก็ตของตัวเองออกไปคลุมร่างของหญิงสาว และย่อตัวลงแล้วอุ
