ไอ้ปั้นพาฉันมาสงบสติอารมณ์ ส่วนไอ้ปัณณ์กับไอ้ปุณณ์ไปเคลียร์กับอาจารย์ เพราะมันไม่ยอมกล้องมันแพง อีกอย่างมันค่อนข้างมีพาวเวอร์เพราะพ่อมันใหญ่
ส่วนไอ้คนที่บอกว่าเชื่อฉันก็นั่งทำแผลให้ฉันอยู่นี่ไง ตั้งแต่คบกันมาวันนี้มันน่ารักที่สุด อย่างน้อยก็เชื่อใจเพื่อนอย่างฉัน แผลที่เลือดไหลเป็นทางยาวหายเจ็บไปชั่วขณะเลย
‘ปาฏิหาริย์แห่งรักหรือเปล่านะ’ ฉันยิ้มอย่างเพ้อฝัน
“ยิ้มอะไร” มันกำลังเอาสำลีที่มีแอลกอฮอร์ล้างแผลในตัวออกมา แล้วก็หันไปมาเห็นว่าฉันกำลังยิ้มให้มันอยู่ แต่ฉันไม่หุบยิ้มแล้วก็ไม่หลบตามันด้วย
“วันนี้มีคนน่ารักหนึ่งอัตรา” ฉันว่าพลางเหยียดขากระดิกเท้าอยู่ที่ในเต็นท์
“แล้วรักไหม”
“รักดิ”
ฉันตอบทันทีโดยไม่ได้คิด...แล้วก็ยกมือขึ้นปิดปาก เห็นว่ามันยกยิ้มขึ้นจนฉันเขินต้องพูดแก้เก้อ “เอ่อ...หมายถึงเพื่อนรักน่ะ”
พออารมณ์ดีแล้วปากดันตรงกับใจไปอีก เบื่อตัวเองเหมือนกัน
“หึ...เพื่อนเหรอ”
