จากคนที่คิ้วขมวดเป็นปมตอนนี้เริ่มยิ้มออก ฉันก็ไม่ใช่คนใจร้าย ที่ผ่านมาสองอาทิตย์นับว่าปั้นไม่ได้งอแง มีแค่กอดจูบเล็กน้อยก็ไม่ได้กระทบกับการอ่านหนังสือเท่าไหร่
พวกเราเข้าห้องสอบกันและทำข้อสอบกันอย่างตั้งใจ ฉันเองก็คิดว่าทำได้ไม่น้อยเลยทีเดียว ต้องขอบคุณพวกมันที่ช่วยฉันติว คิดว่าฉันต้องทำคะแนนได้เยอะแน่นอน
ส่วนปั้นออกมาหน้านิ่วคิ้วขมวดทำให้ฉันแปลกใจ
“เป็นอะไรปั้น ทำไม่ได้เหรอ”
“ทำได้ดิ...กลัวรินทำไม่ได้ต่างหาก” มันทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ สงสัยมันคิดว่าข้อสอบยากจริง ๆ นั่นแหละ
ยิ่งมันเรียกฉันแค่ชื่อไม่กูมึงเหมือนแต่ก่อนก็ยิ่งน่าเอ็นดูไปอีก จากเสือก็กลายเป็นแมวเชื่อง ๆ แล้ว
ส่วนไอ้ปัณณ์กับไอ้ปุณณ์เดินออกมาบิดปากคว่ำด้วยกันทั้งคู่ เห็นท่าทางออเซาะของไอ้ปั้นกับฉันแล้ว
“สอบเสร็จแล้วฉลองไหม...นี่ก็วิชาสุดท้ายแล้ว”
“ไปดิ...” ฉันตอบไอ้ปัณณ์ เพราะพวกเราเครียดกันมาหลายวันแล้ว แต่ไอ้ปั้นดู
