คาฟิลากลับมายังตำหนักของตัวเองด้วยความหงุดหงิด ในใจร้อนรุ่มเต็มไปด้วยแรงริษยา หล่อนทรมานมากที่ไม่เห็นจามีลในงานเลี้ยงที่ตำหนักของฮานย่า เพราะสมองจินตนาการได้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่กับนังนางกำนัลหน้าหวานคนนั้น
บนเตียงนั้น... มันคือที่ของหล่อน ไม่ใช่ที่ของคนใช้ต่ำต้อยราวกับเศษดินอย่างนังนั่น
คาฟิลาเดินกลับไปกลับมาอยู่ภายในตำหนัก หน้าตาแดงก่ำด้วยความเกรี้ยวกราด มือเล็กข้างลำตัวกำเข้าหากันแน่นตลอดเวลา โซเรียที่คอยรับใช้อยู่รู้สึกเป็นห่วงยิ่งนัก
“องค์หญิงไม่ทรงบรรทมเหรอเพคะ”
คาฟิลาหยุดเดิน ตวัดตาจ้องเขม็งไปยังคนใช้ของตนเอง
“เจ้าก็ให้เราหลับตาลงได้ยังไง ในเมื่อเสด็จพี่ไม่ไยดีเราแบบนี้ คอยดูเถอะ เราจะต้องกำจัดนังนางกำนัลคนนั้นให้ได้”
“หัวหน้าองครักษ์ขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”
เสียงของทหารหน้าตำหนักดังขึ้น
คาฟิลาระบายยิ้มออกมาด้วยความตื่นเต้นดีใจ
“ให้รีบเข้ามาเลย”
“พ่ะย่ะค่ะ”
จบสิ้นเสียงรับ
