“ทานข้าวเช้ากันมาหรือยังล่ะ? อยู่ทานข้าวกับแม่ก่อนสิ”ถานซูเซียวไม่ลืมเอ่ยชวนลูกชายและลูกสะใภ้เมื่อมีโอกาส หลังจากรู้ว่าพ่อลูกปรับความเข้าใจกันสำเร็จลุล่วงเป็นที่เรียบร้อย หัวใจที่เคยเหี่ยวเฉาของคุณนายใหญ่เสิ่นก็ราวกับพองฟูขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง
แต่ทว่าคำตอบของลูกชายก็ทำให้เธอไม่คิดเอ่ยรั้งทั้งสองคนไว้อีกต่อไป
“ลี่ลี่รอทานข้าวเช้าอยู่ เอาไว้คราวหน้านะครับแม่”
ชายหนุ่มปฎิเสธออกไปอย่างนุ่มนวล ไม่ใช่ไม่อยากทานข้าวพร้อมหน้า เพราะเขาก็ไม่ได้ทานข้าวกับครอบครัวเช่นนี้มานานแล้ว แต่เขาตกลงกับภรรยาไว้แต่แรกแล้วว่าจะกลับไปให้ทันทานมื้อเช้ากับลี่ลี่
ถานซูเซียวเห็นพ้องต้องกันกับลูกชายในทันที ใบหน้าที่เริ่มมีริ้วรอยเผยรอยยิ้มกว้างขึ้นเมื่อนึกถึงหลานสาวตัวน้อยขึ้นมาได้
“อย่างนั้นก็รีบกลับกันเถอะ ยายหนูจะหิ้วท้องรอ”
“ครับแม่ เดี๋ยวพวกเราจะมาหาแม่บ่อย ๆ หรือแม่จะอยากไปที่บ้านของเราก็ยินดีต้อนรับ”บ้านนี้
