เสิ่นเฟยหลงอาสาไปรับลูกสาวเองเพื่อให้ภรรยาได้ทำงานส่วนที่เหลือให้เสร็จเรียบร้อย และทันทีที่เด็กหญิงเสิ่นเลี่ยงลี่เห็นว่านายทหารที่ยืนเด่นตระหง่านท่ามกลางผู้ปกครองหลายคนที่ด้านหน้าประตูโรงเรียนคือใคร
เสิ่นเลี่ยงลี่เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเพื่อเข้าไปหาผู้เป็นพ่ออย่างรวดเร็วดั่งใจคิด เมื่อเห็นว่าแขนสองข้างอ้าออกกว้างด้วยความดีใจเด็กหญิงจึงวิ่งโถมกายเข้าหาพ่อด้วยความคิดถึงล้นเปี่ยม
“ไหนครั้งก่อนบอกว่าโตแล้วไม่ใช่หรือ?”ชายหนุ่มรวบร่างเล็กป้อมของลูกสาวขึ้นอุ้มด้วยแขนเพียงข้างเดียว สันจมูกโด่งกดลงบนแก้มนุ่มป่องของลูกสาวครั้งแล้วครั้งเล่า โดยไม่ลืมเย้าแหย่เด็กน้อยที่ชอบคุยโวว่าตนเองโตแล้วอยู่ตลอด
เจ้าตัวน้อยไม่ได้อยากยอมรับนัก แต่ทว่าความคิดถึงที่มีต่อคุณพ่อนั้นมันมีมากเกินไป เธอเพียงยกแขนขึ้นกอดอกแล้วกล่าวกับคุณพ่อเสียงเจื้อยแจ้ว
“ก็หนูคิดถึงคุณพ่อนี่คะ”
ใบหน้ากลมเล็กเริ่มถูไถไปมาบนบ่าแกร่ง สอ
