ระหว่างที่สามีหลับกู้เหม่ยอิงไม่ได้ปล่อยให้เวลาผ่านไปอย่างสูญเปล่า หญิงสาวยังคงทำแบบคัดอักษรให้กับลูกสาวอย่างที่ตั้งใจไว้ตอนแรก ทุกขั้นตอนล้วนเกิดขึ้นอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้เกิดเสียงดังรบกวนคนบนเตียง
เธอสังเกตเห็นใต้ตาดำคล้ำของเขา ทั้งใบหน้ายังดูอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด ไม่รู้ว่าอดหลับอดนอนมานานแค่ไหนแล้ว เมื่อกลับบ้านก็ควรพักผ่อนให้มากหน่อย
ใกล้เวลาอาหารเย็นเธอเห็นว่าเขายังคงนอนหลับสบายจึงไม่ได้รีบปลุกแต่อย่างใด สองเท้าเล็กก้าวออกจากห้องนอนพร้อมกับปิดประตูให้เบาที่สุด
ยังไม่ทันเดินลงบันไดก็เห็นลูกหมูน้อยยืนทำหน้ากระวนกระวายใจอยู่ไม่ไกลจากหน้าห้องนัก คาดว่าลี่ลี่คงรู้แล้วว่าพ่อของเขาพึ่งกลับมา
“คุณพ่อกลับมาแล้วเหรอคะ?”เพราะนอนกลางวันเธอจึงไม่ได้เจอหน้าผู้เป็นพ่อทันทีที่กลับมา มีเพียงพี่เลี้ยงถิงถิงที่บอกกับเธอตอนตื่นนอน
นั่นปะไร…คิดเอาไว้ไม่มีผิดเลยเชียว กู้เหม่ยอิงคิดเพียงในใจ ก่อนจ
