รักหมดใจเจ้านายหน้านิ่ง

แดดเมืองไทยนี่มันกะจะเอาให้ตายกันไปข้างหนึ่งเลยหรือไง ผิงผิง สบถในใจพลางใส่เกียร์หมาวิ่งสู้ฟัดอยู่บนทางเท้าที่ขรุขระอย่างกับผิวดวงจันทร์ เหงื่อเม็ดเป้งไหลซึมตามไรผมจนหน้าม้าที่ตั้งใจเซตมาอย่างดีแตกยับไม่เป็นท่า มือข้างหนึ่งกำใบปลิวประกาศรับสมัครงานไว้แน่นจนมันยับยู่ยี่ ส่วนอีกข้างก็ต้องคอยพยุงส้นสูงราคาถูกที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเหมือนจะหักแหล่ไม่หักแหล่ "ซวยแล้วยัยผิง... สายแล้ว สายแน่ๆ!" พึมพำกับตัวเองพลางเหลือบมองนาฬิกาข้อมือที่บอกเวลาเก้าโมงสิบห้า ซึ่งมันเลยเวลานัดสัมภาษณ์มานานโข เป้าหมายคือร้านกาแฟชื่อไทยๆ ฟังดูอบอุ่นอย่าง 'ร้านอุ่นไอ' ที่ประกาศหาสมาชิกใหม่ด่วนจี๋ ไอ้คนตกงานมาสามเดือนจนไส้กิ่วอย่างเธอมีหรือจะยอมปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดมือ นั่นไง! ป้ายไม้แกะสลักชื่อร้านอยู่ข้างหน้านี่เอง ตัวร้านดูดีมินิมอลสุดๆ มีต้นไม้ร่มรื่นตัดกับกำแพงสีครีมนวลตา แต่เวลานี้ไม่มีเวลามาซาบซึ้งกับสถาปัตยกรรมแล้วละ ด้วยความรีบผสมกับความซุ่มซ่ามที่เป็นพรสวรรค์ติดตัวมาแต่เกิด ร่างบางพุ่งพรวดผลักประตูร้านเข้าไปด้วยความเร็วแสง แต่ดันลืมดูไปว่าพื้นร้านมันช่างเงาวับเหมือนเพิ่งลงแว็กซ์มาหมาดๆ แถมรองเท้าเจ้ากรรมดันมาลื่นเสียจังหวะตอนนี้พอดี "เหวออออ! หลีกไป๊!" โครม! แทนที่จะได้เดินเข้าไปรายงานตัวแบบสวยๆ ผิงผิงกลับไถลไปกับพื้นเหมือนนักบอลเสียบสกัด กวาดเอาพรมเช็ดเท้าไปกองรวมกัน แล้วจบลงด้วยการหยุดกึกอยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์ไม้ราคาแพงพอดิบพอดี หัวเข่ากระแทกพื้นจนหน้าเหยเก ความเจ็บแล่นจี๊ดจนน้ำตาเล็ด แต่สิ่งที่แย่กว่าความเจ็บคือสายตาคู่หนึ่งที่กำลังก้มมองลงมา มันเป็นสายตาที่นิ่ง... นิ่งเสียจนรู้สึกเหมือนกำลังสบตากับก้อนหินที่แช่อยู่ในช่องฟรีซมาสิบปี ผู้ชายตรงหน้าตัวสูงโปร่ง ใส่ผ้ากันเปื้อนสีเข้มทับเสื้อเชิ้ตสีขาวที่รีดจนกริบทุกระเบียดนิ้ว ใบหน้าของเขาหล่อเอาเรื่อง คิ้วเข้มได้รูป จมูกโด่งเป็นสันพุ่งชนตา แต่ปากเรียวสวยนั่นกลับเม้มสนิท ไม่มีความรู้สึกใดๆ หลุดออกมาจากสีหน้าเลยสักนิด เขายังคงถือแก้วใสใบสวยค้างไว้ในท่าเช็ดแก้วเหมือนหุ่นโชว์เสื้อผ้าไม่มีผิด "เอ่อ... คือ... สวัสดีค่ะ" คนซุ่มซ่ามรีบกุลีกุจอพยุงตัวขึ้นมา ท่าทางทุลักทุเลสุดๆ พยายามปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าแล้วฉีกยิ้มแห้งๆ ที่คิดว่าดูจริงใจที่สุดส่งไปให้ "คือผิง... ผิงมาสมัครงานที่ร้านอุ่นไอค่ะ" ชายหนุ่มตรงหน้า หรือก็คือ 'คิน' เจ้าของร้านสุดขรึม ขยับมือเช็ดแก้วต่ออย่างช้าๆ เขาไม่ได้ตอบอะไรในทันที แต่เลื่อนสายตาไปมองรอยถลอกของส้นสูงที่ทิ้งคราบดำๆ ไว้บนพื้นขาวสะอาดเป็นทางยาว "พื้นเปื้อน..." น้ำเสียงทุ้มต่ำหลุดออกมาแค่สองคำสั้นๆ แต่มันเย็นเยียบจนคนฟังขนลุกซู่ "ฮะ? อ๋อ! เดี๋ยวผิงเช็ดให้ค่ะ เช็ดเดี๋ยวนี้เลย" ยัยตัวแสบรีบคว้าทิชชู่บนเคาน์เตอร์มาเช็ดพื้นแบบลนลาน ก้มๆ เงยๆ จนหน้าม้าปิดหน้าปิดตา แต่ด้วยความรีบจัดบวกกับความลน มือเจ้ากรรมดันไปปัดโดนกระปุกน้ำตาลทรายแดงข้างๆ จนมันร่วงกระจายลงพื้นผสมกับรอยดำจากรองเท้า กลายเป็นนรกบนพื้นร้านดีๆ นี่เอง คินไม่ได้ด่า ไม่ได้โวยวาย เขาแค่ถอนหายใจออกมาเบาๆ (เบามากจนถ้าไม่ตั้งใจฟังคงไม่ได้ยิน) ก่อนจะกอดอกมองพนักงานใหม่ที่ดูท่าทางจะทำให้ร้านเขาวอดวายมากกว่าจะมาช่วยงาน "พิจิตรา" เขาเรียกชื่อจริงเสียงเรียบหลังจากหยิบเอกสารขึ้นมาดู "คะ! ใช่ค่ะ พิจิตรา หรือเรียกผิงผิงก็ได้ค่ะ รับรองว่าขยัน อดทน ถึงจะดูเอ๋อๆ ไปบ้างแต่สู้ตายนะคะบอส" ยัยโก๊ะตอบรับเสียงใส พยายามมัดมือชกเรียกเขาว่าบอสล่วงหน้า "ผมยังไม่ได้บอกว่าจะรับ" เขาพูดขัดขึ้นมาทันควัน "โหพี่... ให้โอกาสหนูเถอะนะ หนูตกงานมานานแล้ว พ่อแม่ที่บ้านก็รอเงินเดือนแรกอยู่นะพี่นะ" เริ่มงัดวิชาดราม่าที่ซุ่มซ้อมมาใช้ ทำหน้าเศร้าเล่าความเท็จ เอ้ย ความจริงบางส่วน "ถึงหนูจะซุ่มซ่าม แต่หนูเรียนรู้ไวนะพี่ ลองใช้งานดูก่อนก็ได้ ถ้าไม่ดีพี่ค่อยไล่หนูออกเหมือนหมูเหมือนหมาก็ได้ค่ะ" คินมองหน้าพนักงานสาวที่พยายามทำตาปริบๆ เหมือนลูกหมาขอส่วนบุญอยู่ครู่ใหญ่ ความเงียบในร้านทำให้ผิงผิงใจเสียจนแทบจะถอดใจ "ลองงานเจ็ดวัน" เขาพูดขึ้นพลางหันหลังกลับไปทางเครื่องชงกาแฟ "ถ้าทำแก้วแตกแม้แต่ใบเดียว... เชิญข้างนอก" "เยส! ขอบคุณค่ะบอส! บอสใจดีที่สุดในโลกเลย" ผิงผิงดีใจจนลืมตัว เผลอไปตบเคาน์เตอร์ไม้เสียงดังปัง จนคินต้องหันมามองด้วยสายตาดุๆ อีกรอบ เจ้าตัวเลยรีบหดมือกลับมาประสานไว้ข้างหน้าอย่างสงบเสงี่ยมทันที แต่ความซวยมันยังไม่จบแค่นั้น เพราะไม่กี่นาทีต่อมา ขณะที่กำลังจะไปหาไม้ถูพื้นมาจัดการความชั่วร้ายบนพื้น ประตูร้านก็ถูกผลักเข้ามาพร้อมกับเสียงกระดิ่งดังกรุ๊งกริ๊ง "ไอ้หนู! มีกาแฟสูตรแก้ปวดหลังมั้ย" ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินอาฉีกเข้ามาในร้าน สภาพลุงแกทำเอาผิงผิงอ้าปากค้าง ลุงแกใส่เสื้อวินมอเตอร์ไซค์เบอร์ศูนย์ศูนย์ แต่ท่อนล่างกลับใส่เพียงกางเกงว่ายน้ำขาสั้นจุ๊ดจู่ลายดอกสีชมพูสะท้อนแสง แถมยังคาบใบกระเพราไว้ที่มุมปากข้างหนึ่งเหมือนคาบซิการ์ไม่มีผิด "เอ่อ... คือ..." ผิงผิงหันไปมองหน้าบอสคินที่ตอนนี้หน้านิ่งยิ่งกว่าเดิมจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็งขั้วโลก "รับออเดอร์สิ" คินสั่งเสียงเรียบ เหมือนจะลองดีกันตั้งแต่นาทีแรกที่เริ่มงาน "คะ? อ๋อ... ค่ะๆ!" ผิงผิงรีบวิ่งกุลีกุจอไปที่หน้าลุงวิน "เอ่อ... คุณลุงคะ กาแฟแก้ปวดหลังร้านเรายังไม่มี... รับเป็นเอสเพรสโซ่เข้มๆ ให้ตื่นเต็มตาแทนไหมคะ?" "ไม่เอา! ข้าจะเอาแบบที่กินแล้วกระดูกกระเดี้ยวหายลั่นน่ะ มีมั้ย! ถ้าไม่มีข้าจะไปฟ้องกรมอนามัยว่าร้านแกไม่มีมาตรฐาน" ลุงเริ่มโวยวายเสียงดังจนพนักงานใหม่เริ่มเหงื่อตก ยัยผิงมองซ้ายมองขวา เห็นบอสคินยืนกอดอกดูเชิงอยู่เงียบๆ ไม่คิดจะช่วยเลยสักนิด เอาวะ! เป็นไงเป็นกัน "ลุงคะ... จริงๆ เรามีเมนู 'สูตรลับปวดหาย' ค่ะ" ผิงผิงโพล่งออกไป จนคินถึงกับขมวดคิ้ว "แต่มันต้องใช้กาแฟคั่วพิเศษผสมกับ... เอ่อ... ความรักและการนวดไหล่จากพนักงานมือโปรอย่างหนู ลุงนั่งรอแป๊บนึงนะคะ เดี๋ยวหนูจัดให้" คินมองตามร่างบางที่วิ่งไปหยิบแก้วกาแฟแบบงงๆ ในใจเขาเริ่มคิดแล้วว่า... เขาตัดสินใจถูกหรือผิดที่รับยัยคนนี้เข้ามาทำงานกันแน่