ตกเย็นวันเดียวกันนั้น แสงสีส้มอ่อน ๆ ของดวงตะวันที่กำลังจะลาลับขอบฟ้าสาดส่องเข้ามาในรถยนต์คันหรูของหมอก ขณะที่บรรยากาศในรถกลับเงียบสงัดผิดปกติ มีเพียงเสียงเพลงคลอเบา ๆ และเสียงหัวเราะสดใสของข้าวหอมที่นั่งอยู่เบาะหลังเท่านั้น ช่อแก้วกับหมอกที่นั่งอยู่เบาะหน้า ต่างก็แทบจะไม่ได้พูดคุยกันเลยแม้แต่คำเดียว แต่พวกเขาก็ยังคงพูดคุยกับข้าวหอมอย่างร่าเริงตามปกติ
หมอกที่ยังคงงอนช่อแก้วอยู่ก็พยายามทำตัวให้ดูปกติที่สุด เขายังคงขับรถด้วยท่าทางที่นิ่งเฉยและสงบ แต่ช่อแก้วก็ยังคงสังเกตเห็นว่าสายตาของเขามักจะเหลือบมองเธอเป็นบางครั้ง เป็นสายตาที่ดูขุ่นเคืองและน้อยใจเล็กน้อย นั่นทำให้ช่อแก้วรู้ทันทีว่าเขายังคงไม่หายงอนเธอเลย เธอจึงยกยิ้มที่มุมปากอย่างเจ้าเล่ห์แล้วก็เริ่มคิดที่จะแกล้งเขาคืนบ้างเพื่อเป็นการเอาคืน
“งืมมม หม่าม้ากับปะป๊าทะเยาะกังหยอคะ” จู่ ๆ ข้าวหอมที่นั่งอยู่บนเบาะหลังก็เอ่ยปากถามขึ้นมาด้วยความ
