นับตั้งแต่คืนนั้นเวลาก็ล่วงเลยไปถึงหลังจากสองสัปดาห์เต็ม ๆ เช้าวันใหม่ที่แสนสดใสในวันธรรมดาวันหนึ่ง ช่อแก้วกำลังง่วนอยู่กับการช่วยลูกสาวอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปโรงเรียนตามปกติ
มือเรียวบรรจงถูสบู่หอมละมุนลงบนผิวขาวผ่องของลูกสาวอย่างเบามือ ละอองน้ำกระเซ็นไปทั่วทั้งห้องน้ำด้วยความสนุกสนาน เสียงหัวเราะสดใสของข้าวหอมดังก้องอยู่ไม่หยุด ราวกับกำลังเพลิดเพลินกับการเล่นฟองสบู่ในอ่างอาบน้ำอย่างเต็มที่
“หม่าม้าขา เมื่อคืนหนูฝันด้วยนะ”
เสียงเล็ก ๆ เอ่ยขึ้นมาด้วยความตื่นเต้นดึงความสนใจจากช่อแก้วได้เป็นอย่างดี ช่อแก้วเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย แล้วเอ่ยถามลูกสาวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน
“ฝันว่าอะไรคะ”
“หนูฝันว่าหนูมีน้องด้วยค่ะ น้องหลายคนเยย” ข้าวหอมเล่าไปก็ยิ้มอย่างมีความสุขไป ทำให้ช่อแก้วต้องยิ้มตามไปด้วยอย่างห้ามไม่ได้ “น้องปู้ชายก็มี น้องปู้ฉิงก็มี หนูได้วิ่งเย่นกับน้อง ๆ ด้วยนะคะ ฉะหนุกมาก ๆ เยยค่ะ เย่นไย
