จบสิ้นแล้วทุกอย่าง

ณ บ้านพักที่ห่างออกไปจากตัวเมืองไม่ถึงร้อยกิโลเมตร หญิงวัยกลางคนกำลังแหวกว่ายอยู่ในน้ำที่ค่อนข้างเย็น รอบข้างมืดสนิท เว้นเพียงแต่บ้านหลังนี้ที่เต็มไปด้วยแสงสว่างเจิดจ้า ลดาโผล่ขึ้นมาจากน้ำ ก่อนจะเดินทั้งที่ตัวเปียกไปหยิบผ้าคลุมมาสวมและมัดไว้ที่เอว ร่างผอมบางและสูงโปร่งเดินมานั่งไขว่ห้างยังเก้าอี้ที่อยู่ติดริมสระ ก่อนจะเทไวน์สีแดงทับทิมลงในแก้ว จังหวะที่เธอกำลังยกไวน์ขึ้นดื่ม จู่ ๆ กลับมีเสียงบางอย่างดังขึ้นด้านหลังจนทำให้เธอต้องชะงักกึก แกรก ปลายกระบอกปืนจ่อเข้าที่หัว เธอเพียงแค่ปรายตามองเล็กน้อย แล้ววางแก้วลงอย่างใจเย็น ไม่ได้มีทีท่าตื่นตระหนกแต่อย่างใด ราวกับรู้อยู่แล้วว่าไอรินจะต้องมาที่นี่ “มาช้าจังเลยนะ ปล่อยให้รอตั้งนาน” คุณหญิงลดายกยิ้ม แววตาของเธอเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ไม่ต้องแสร้งทำเป็นผู้หญิงที่อบอุ่นและแสนดี เพราะตอนนี้บทนางร้ายในตัวเธอถูกกระชากออกมาแล้ว “ไหนเธอช่ว