อารัมภบท

ภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ เหล่าแม่บ้านกำลังจัดเตรียมอาหารบนโต๊ะอย่างขะมักเขม้น เพียงระยะเวลาอันสั้น ทั้งของหวานของคาวก็ถูกจัดเรียงบนโต๊ะอาหารจนแน่น “ไอรินล่ะ” คุณผู้หญิงของบ้านเดินลงมาจากบันได ก่อนจะนั่งประจำโต๊ะของตัวเอง โดยมีลูกชายของเธอนั่งรออยู่ที่หัวโต๊ะก่อนหน้านี้แล้ว “อยู่ในครัวค่ะ” ยายวัน แม่บ้านผู้อาวุโสเอ่ยตอบอย่างถ่อมตน “ไปตามให้หน่อยไป” “ได้ค่ะ” ยายวันที่เดินไม่ค่อยจะแข็งแรงรีบเดินเข้าไปในครัวอีกครั้ง พร้อมกับตะโกนเรียกหลานสาวเพียงคนเดียวของตัวเอง “ไอริน ๆ” น้ำเสียงของเธอดูตื่นเต้นไม่น้อย ราวกับรู้จุดประสงค์สำคัญที่คุณหญิงเรียกพบหลานสาวของตัวเองในวันนี้ “จ้ะยาย” หญิงสาวร่างสูงโปร่ง หุ่นผอมเพรียว ผมสีน้ำตาลยาวตกกลางหลังหันมามองตามเสียงเรียก ในขณะที่มือยังคงถือฟองน้ำล้างจานเอาไว้อยู่ “คุณผู้หญิงเรียก” “ตอนนี้เลยเหรอ” เธอหันกลับมามองที่ซิงก์ล้างจานขนาดใหญ่ ที่ต้องทยอยล้างหลายรอบ เพราะทำอาหารหลายเมนูมาก ทั้งที่กินกันแค่สองคนแม่ลูกเท่านั้น “วางก่อน ค่อยมาล้าง” ยายวันตื่นเต้นจนเก็บน้ำเสียงดีใจไว้ไม่อยู่ พร้อมกับพยายามดึงแขนหลานสาวออกไปที่ห้องอาหาร “เดี๋ยว ๆ ล้างมือก่อนสิยาย ใจร้อนเป็นวัยรุ่นไปได้” เธอวางฟองน้ำลงอย่างใจเย็น ก่อนจะล้างมือให้สะอาด แล้วเช็ดถูกับผ้ากันเปื้อนที่สวมใส่ “ถอดผ้ากันเปื้อนด้วย” ยายวันเดินเข้ามาจัดแจงเสื้อผ้าให้กับไอริน ใบหน้ายิ้มแย้มดูมีความสุขอย่างผิดสังเกต แต่เธอก็ไม่ได้ถาม เพราะถูกลากแขนออกมายังห้องอาหารเสียก่อน “มาแล้วค่ะ” คุณหญิงเงยหน้าขึ้นระหว่างกำลังทานอาหาร พร้อมส่งยิ้มให้กับไอรินอย่างเอ็นดู “ไอริน มานั่งสิ” “เอ่อ...” เธอแสดงอาการลำบากใจออกมาทันที พร้อมลอบมองดูผู้ชายที่อยู่หัวโต๊ะ ถ้าเธอนั่ง เขาต้องหาเรื่องมาพูดจาถากถางเธอเสมอ เพราะมันเป็นเช่นนี้บ่อยครั้ง “นั่งเร็ว ฉันมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย” แม้ลำบากใจ แต่ไอรินจำต้องยอมลากเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามคุณผู้หญิงมาเพื่อหย่อนก้นลงนั่ง ส่วนราชันย์ ผู้เป็นลูกชายไม่ปริปากพูดอะไรทั้งสิ้น เขาไม่มองเธอแม้แต่หางตา เอาแต่ตั้งหน้าตั้งตากินข้าว ราวกับต้องการชิ่งหนีให้ไวที่สุด “ปีนี้อายุครบกี่ปีแล้ว” “27 ค่ะ” คนได้รับคำตอบยิ้มบาง ๆ ก่อนจะวางช้อนลง ทั้งที่กินเข้าไปได้เพียงไม่กี่คำเท่านั้น “มีแฟนหรือยังเรา” “...” คำถามตรงไปตรงมาทำไอรินชะงักกึก เธอเผลอแอบมองไปที่ราชันย์อย่างลืมตัว ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่มีท่าทีสนใจในบทสนทนาเลย “ไม่มีค่ะ” “ดีเลย... ถ้างั้นอาทิตย์หน้าเตรียมตัวนะ ไปตัดชุดกัน” “คะ?” เธอเลิกคิ้วถามอย่างงุนงง ไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายต้องการจะพูดอะไรกันแน่ “ฉันปรึกษากับยายของเธอแล้ว ว่าจะให้เธอกับราชันย์แต่งงานกัน” “...” “ว่าไงนะ” จากที่เงียบไปนาน ในที่สุดราชันย์ก็แสดงสีหน้าไม่พอใจออกมา ส่วนไอรินนั้นพูดอะไรไม่ออก เธอหันหน้าไปมองที่ยายวัน ซึ่งทางนั้นกำลังยิ้มร่าพร้อมกับพยักหน้าให้เธอตอบตกลง “ตอนนี้ลูกก็อายุ 30 ปีแล้ว แม่ว่ามันถึงเวลาที่ลูกควรจะสร้างครอบครัว และแม่ก็ไม่เห็นว่าใครจะเหมาะสมกับลูกได้เท่ากับไอรินอีกแล้ว” “หลานคนใช้เนี่ยนะ เหมาะสม?” เขาหันมามองที่ไอรินอย่างเหยียดหยาม เธอเองก็รู้สึกไม่พอใจเช่นกัน แต่ทำได้เพียงกำชายเสื้อตัวเองแน่น และจ้องมองเขาอย่างไม่สบอารมณ์ “แม่ไม่เคยเลี้ยงไอรินแบบคนใช้ ไอรินมีพร้อมทุกอย่าง ทั้งหน้าที่การงาน การศึกษา และหน้าตาสะสวยไม่มีใครเกิน” “เหอะ แม่แค่ต้องการจัดงานแต่งบังหน้าไอ้ข่าวลือบ้า ๆ นั่นมากกว่า” “ราชันย์!” คนเป็นแม่ตวาดเสียงดังลั่นห้อง ทำเอาบรรยากาศรอบข้างตึงเครียดไปหมด “ถ้าผมไม่อยากแต่ง ใครก็บังคับไม่ได้ทั้งนั้น รวมถึงแม่ด้วย” เขามองไปที่แม่สลับกับไอรินอย่างไม่พอใจ ก่อนจะลุกพรวดออกไปจากห้องอาหาร ทิ้งให้คุณผู้หญิงตะโกนไล่หลังอยู่แบบนั้น “ราชันย์ อย่าเดินหนีแม่แบบนี้นะ” “คะ คุณผู้หญิงใจเย็นก่อนนะคะ” ไอรินรีบคว้าแขนเธอไว้ พร้อมกับเกลี้ยกล่อมให้ใจเย็นลง โชคดีที่คุณผู้หญิงของบ้านฟังคำของเธอเป็นอย่างดี ถึงได้ยอมสงบลงโดยง่าย “เรื่องแต่งงาน ไอรินขอ...” “เธอไม่ต้องให้คำตอบฉันตอนนี้ก็ได้ กลับไปคิดก่อน” เธอรู้ดีว่ากำลังจะถูกปฏิเสธ จึงตัดบทไปดื้อ ๆ ก่อนจะหันไปสั่งแม่บ้านให้เตรียมจานข้าวมาให้ไอริน และถึงแม้ว่าตอนนี้ไอรินจะกลืนอะไรไม่ลง ก็ต้องพยายามฝืนกลืนมันลงคอให้จบ ๆ ไป เพราะเธอเกรงใจคุณผู้หญิงมาก เนื่องจากผู้หญิงคนนี้มีบุญคุณกับเธอเหลือล้น ต่างจากผู้เป็นลูกชายลิบลับ นอกจากจะไม่มีบุญคุณต่อกันแล้ว เขายังสร้างความแค้นฝังใจเธออย่างเจ็บแสบอีกด้วย...