“ปราง... ปรางจ๋า... ปรางวิเศษที่สุดเลย... อืมมมม”
เขาเองก็แสนวิเศษเช่นกัน เพราะเขาทำให้หล่อนสุขสมนับครั้งไม่ถ้วน สุขจนลืมไปแล้วว่าความทุกข์มันหน้าตาเป็นเช่นไร
“ฉันรักปรางนะ” เขาจับมือเล็กขึ้นมาแนบที่หน้าอกกว้างข้างซ้ายและพึมพำไม่หยุด “หัวใจของฉันถูกปรางขโมยไปตั้งแต่วันแรกที่สบตากับเธอ...”
“งั้นก็แสดงว่า...” ปรางสิตารู้ทันทีเลยว่าสิ่งที่เขากล่าวหาหล่อนว่าขโมยไปคืออะไร “ของที่คุณบอกว่าปรางขโมยไปก็คือ...”
ใบหน้าหล่อจัดที่ตอนนี้เปื้อนไปด้วยคราบแห่งความสุขมากมายผงกเล็กน้อย
“ใช่ หัวใจของฉันเอง”
“คนบ้า... ปรางก็คิดอยู่ตั้งนานว่าตัวเองเผลอไปหยิบอะไรของคุณมา” หล่อนต่อว่าเขาอายๆ ไม่ได้จริงจังนัก
“ขโมยของก็ต้องจ่ายค่าปรับ”
“แต่ปรางไม่ได้ขโมยนะคะ”
“ถึงหัวใจของฉันจะลอยตามเธอไปเอง แต่เธอก็ได้ขึ้นว่าเป็นคนครอบครอง ดังนั้นก็หลีกเลี่ยงการจ่ายค่าปรับไม่ได้หรอก” คนตัวโตก้มลงจูบแก้มนวล และอมยิ้ม “จ่
