"เจ็บนะ!" เพิ่งโดนเข้าไปเมื่อตอนเข้างานนี่เอง เลิกงานมาก็จะรังแกเธออีกแล้ว ใครจะไปทนไหวล่ะ
"เจ็บตรงไหน"
"ยังจะถามอีก" หญิงสาวที่นอนอยู่ใต้ร่างหนาเบือนหลบใบหน้าคมคายที่ไร้แม้รอยยิ้มบนใบหน้า
"ย้ายมาอยู่ห้องด้วยกันไหม"
"คุณจะบ้าเหรอ" จากที่หลบสายตาอยู่เมื่อครู่ดวงตางามก็ตวัดกลับมามอง แต่เธอก็ต้องหลบอีกครั้งเพราะสายตาที่จ้องมา ทำไมถึงรู้สึกเลือดลมไหลเวียนไม่ปกติเลย "ฉันหมายถึงว่าแล้วคุณตุนท์ล่ะจะนอนไหน" เผลอไปพูดว่าเขาบ้า เดี๋ยวก็เจ็บตัวอีกเลยต้องแก้คำพูดใหม่
"ก็ให้มันหาห้องใหม่อยู่"
"ฉันกับคุณไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อยจะอยู่ห้องเดียวกันได้ยังไงล่ะ"
"ไม่ได้เป็น?"
"คุณอย่าลืมสิว่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น ฉันไม่ได้ยินยอมเลยสักครั้ง"
"ก็ยอมซะสิ"
"คุณพูดง่ายเกินไปไหม"
"ทำไมต้องพูดให้มันยากด้วย" เขาไม่เคยต้องพูดกับใครหลายประโยคขนาดนี้
"เอาแบบนี้ไหมล่ะคะ" ท่าทีของเธอดูเปลี่ยนไปเมื่อคิดถึง
