"ผมขอสวมแหวนนี้คืนให้คุณได้ไหม" ตอนนั้นเขาผิดเองแหละที่ไม่บอกว่าเดี๋ยวจะเอาแหวนไปแก้ให้ แต่พอทิ้งเวลานานไปก็ไม่รู้จะบอกเธอยังไงเลยปล่อยไปก่อน ถึงเวลาค่อยบอกเธอแล้วกัน
"แต่มันเป็นแหวนของคุณปู่คุณย่าคุณนะคะ ทำไมคุณต้องไปปรับขนาดด้วย"
"ตอนนี้มันเป็นของคุณแล้ว ผมคิดว่าพวกท่านก็ดีใจที่แหวนวงนี้จะมาตกอยู่กับหลานสะใภ้แบบคุณ"
ไอรีสไม่ได้ส่งมือไปให้เขาหรอก เธอยอมรับว่าคำพูดที่เขาพูดกับเธอมันยังคงฝังลึกอยู่ในใจ
"คุณยังเป็นกังวลอะไรอยู่เหรอ"
"ให้ฉันพูดได้ใช่ไหมคะ"
"ผมยอมรับฟังคุณทุกอย่าง"
"คุณคงจำคำพูดแรกที่คุณพูดกับฉันไว้ได้"
"ผมจำได้" ก่อนหน้าเขาเคยบอกเธอว่าจำไม่ได้ แต่จริงๆ เขาจำมันไม่เคยลืม
"นี่แหละค่ะคำโบราณถึงได้บอกไว้ว่าคำพูดเป็นนายตน ก่อนจะพูดอะไรออกมาให้คิดไตร่ตรองให้ดี เพราะมันคือดาบสองคมที่จะทำร้ายทั้งตัวเองและคนที่ได้ฟัง เหมือนฉันในเวลานี้ คำพูดนั้นมันทำให้ฉันเปิดใจให้กับคุณไม่ไ
