“ทำไมกลับดึก ไหนบอกออกไปแป๊บเดียว” พี่บาสยืนหน้างอขวางประตูบ้าน
“โมไปแบบนี้ประจำค่ะปกติก็เอาน้องคิมไปด้วยแต่วันนี้ไม่ค่อยปกติ” ฉันพูดให้เขารู้ตัวว่าเพราะเขาทำให้ชีวิตประจำวันฉันไม่ปกติ
“...” พี่บาสยังคงจ้อง
“หลีกทางด้วยค่ะโมอยากอาบน้ำ”
พี่บาสหลบทางให้แล้วก็เดินตามฉันเข้าห้องนอน เขาเดินไปขวางที่หน้าห้องน้ำ “เดี๋ยวอาบให้”
“ไม่เอาค่ะ”
“ตอนท้องโตอาบเองลำบาก เมื่อก่อนพี่เคยช่วยตอนนี้พี่ก็จะช่วย”
“ไม่ต้องช่วยค่ะ ช่วงที่ผ่านมาไม่มีพี่โมก็อาบเองได้”
“...” สีหน้าจริงจังของฉันทำให้พี่บาสหน้าเจื่อน
“หลีกทางค่ะโมจะอาบน้ำ”
“พี่ขอโทษ” พี่บาสหลบให้ฉันเดินเข้าห้องน้ำ
ฉันพาภูผาไปหานาถฤดีกับลูกที่จากไป ภูผานั่งร้องไห้พูดขอโทษอยู่หน้าหลุมศพของคนรัก ฉันเห็นภาพนี้บ่อย แต่ไม่เคยชิน เห็นแล้วสะเทือนใจ ภูผานั่งอยู่แบบนั้นจากท้องฟ้าสีครามกลายเป็นสีเหลืองแล้วไม่นานก็มืดลงจนเริ่มเห็นดวงดาวภูผาจึงชวนฉันกลั
