หลังจากพี่บาสหลับฉันลุกออกจากห้องนอนเขา เอาถ้วยมาข้าวต้มมาเก็บในครัว เจอป้านุ่มแม่บ้านอีกคนกำลังยกถาดอาหารเตรียมไปที่ไหนสักที่ จัดเตรียมอย่างดีเลยด้วย “ป้านุ่มเตรียมไปไหนคะ”
“ป้าจะเอาไปให้แขกของคุณบาสที่รีสอร์ตค่ะ”
“งั้นเดี๋ยวโมช่วยดีไหมคะ” ป้านุ่มถือของเยอะมาก ดูพะรุงพะรังเลยแหละ แต่ก็น่าแปลกอยู่นะแขกที่รีสอร์ตทำไมไม่ทานอาหารที่ทางรีสอร์ตจัดเตรียม
“ไม่ได้ค่ะ” แล้วทำไมต้องปฏิเสธเสียงดังขนาดนี้
“โมจะไปที่รีสอร์ตเหมือนกัน โมช่วยค่ะ”
“ไม่ได้จริง ๆ ค่ะคุณโม” สีหน้าป้านุ่มลำบากใจ
“ทำไมไม่ได้คะ โมแค่ช่วยถือเอง ถ้าไม่ได้งั้นโมขอฟังเหตุผลค่ะ” ป้าแกดูมีพิรุธมาก
“...”
“ว่าไงคะป้า”
ป้านุ่มอ้ำอึ้งอยู่ครู่หนึ่งจึงพูดว่า “คะ คือ... คุณบาสสั่งไว้ว่าไม่ให้คุณโมไปยุ่งกับแขกห้องนั้นค่ะ”
“อ้าว ทำไมคะ” มีคำสั่งแบบนี้ด้วยเหรอแล้วทำไมพี่บาสสั่งแบบนี้ล่ะ
“ป้าก็ไม่ทราบค่ะ ป้าแค่ทำตามที่คุณบาสสั่ง”
