“แล้วจะร้องทำไม…”
คำพูดนั้นเหมือนน้ำมันราดลงบนกองไฟ เสียงสะอื้นที่พยายามกลั้นไว้ก่อนหน้า กลับระเบิดออกมาเต็มที่ทันที
“ฮือออออออออออ!!!!”
ครีมมี่ร้องไห้หนักกว่าเดิม ไหล่บางสั่นไปทั้งตัว น้ำตาไหลไม่หยุดเหมือนเขื่อนแตก มือกำเสื้อของตัวเองแน่นราวกับไม่รู้จะระบายยังไงดี
มังกรถึงกับชะงัก
สีหน้าที่ยังงงอยู่เมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกในพริบตา
“เห้ย ๆ ๆ เดี๋ยว—”
ไม่ทันคิดอะไร เขาขยับตัวเข้าไปใกล้ ดึงร่างบางเข้ามากอดไว้ทั้งตัว แขนแข็งแรงโอบรอบแผ่นหลัง ลูบเบา ๆ จากกลางหลังขึ้นไปที่ไหล่ พยายามปลอบแบบที่ตัวเองถนัดที่สุด
“เออ ๆ ฉันขอโทษ ฉันผิดเอง โอเค ฉันไม่ควรถาม”
น้ำเสียงอ่อนลงผิดจากปกติ
“ไม่ต้องร้องแล้ว เลิกร้องนะ”
ครีมมี่ซบหน้าอยู่กับอกเขา เสียงสะอื้นยังไม่หยุดดีนัก ก่อนจะพูดออกมาทั้งน้ำตา
“อยากกินพิซซ่า…”
เสียงนั้นเบา สั่น และฟังดูน่าสงสารจนมังกรใจอ่อนแทบจะทันที
เขาก้มลงมองหน้าเ
