“ก็นั่งด้วยกันดิ”

ครีมมี่วางโทรศัพท์คว่ำหน้าจอลงบนโต๊ะเหมือนเดิม สีหน้าเรียบเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แป้งโกะที่นั่งข้าง ๆ เหลือบมองท่าทางนั้นก่อนจะขยับเข้ามาใกล้ “มีอะไรหรือเปล่า?” เธอถามเบา ๆ พร้อมชะโงกหน้าไปทางโทรศัพท์ “เปล่า” ครีมมี่ตอบสั้น ๆ น้ำเสียงนิ่ง “แค่พวกโรคจิตทักมา บล็อกไปแล้ว” “อ๋อ…” แป้งโกะพยักหน้า ไม่ได้ซักต่อ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว “แล้วเซฟล่ะ ดูเหมือนจะชอบแกอยู่นะ เมื่อกี้นั่งใกล้เชียว” ครีมมี่ไม่เงยหน้า สายตายังอยู่ที่ตัวหนังสือในหนังสือเรียน “ไม่รู้ดิ ไม่อยากสนใจ” แป้งโกะยิ้มมุมปาก เอียงหน้าเข้ามากระซิบ “ไม่สนใจคนนี้…หรือกำลังสนใจคนอื่นอยู่จ๊ะ” ครีมมี่ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะปิดหนังสือลง “เลิกถามได้ป่ะ รำคาญ” “จ้า~ รำคาญ” แป้งโกะทำเสียงล้อเลียน ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ แล้วหันกลับไปนั่งตัวตรงเหมือนเดิม ครีมมี่ไม่พูดอะไรต่อ เธอเพียงกลับไปอ่านหนังสืออย่างเงียบ ๆ เหมือนทุกอย่าง