“เล่นน้ำที่สระน้ำ”

หลังจากนั้นอาหารก็ค่อย ๆ ทยอยถูกยกมาเสิร์ฟจนครบ โต๊ะเล็กริมทะเลแน่นไปด้วยจานอาหารที่ครีมมี่เป็นคนสั่งเองทั้งหมด มังกรรับหน้าที่ดูแลโดยไม่ต้องมีใครบอก เขาเลื่อนจานเข้าที่ ตักข้าวใส่จานให้เธอ เทน้ำใส่แก้วแล้วดันมาไว้ตรงหน้าเหมือนทำจนเคยชิน ครีมมี่มองภาพนั้นผ่านเลนส์ตาใส ๆ อย่างไม่แสดงอารมณ์อะไรเป็นพิเศษ ก่อนจะหยิบช้อนขึ้นมากินเงียบ ๆ ไม่มีคำหวาน ไม่มีคำขอบคุณฟุ่มเฟือย มีแค่บรรยากาศสบาย ๆ ระหว่างเสียงคลื่นกับกลิ่นอาหารทะเล มังกรคอยตักกับข้าวให้เป็นพัก ๆ “เผ็ดไหม” “กำลังดี” บทสนทนาสั้น ๆ ถูกแลกเปลี่ยนเหมือนเรื่องธรรมดา แต่สำหรับเขา มันกลับรู้สึกแปลกใหม่กว่าทุกมื้อที่เคยนั่งกินกับใคร ครีมมี่กินไม่รีบ ไม่ช้า กินไปมองทะเลไปเป็นระยะ เหมือนทุกอย่างรอบตัวไม่ได้เร่งรัดให้ต้องรู้สึกอะไร ส่วนมังกร…ก็แค่นั่งมองเธอกินอย่างเงียบ ๆ รู้ตัวอีกที เขาก็ไม่ได้แตะโทรศัพท์เลยตั้งแต่จานแรกถูกยกมา มังกรชะ