Part : แก้มใส
ฉันตื่นมาในสายแก่ของอีกวัน เรื่องเมื่อคืนจำไม่ค่อยได้สักเท่าไหร่ หัวมันยังมึนๆ อยู่เลย แต่พี่กู่ได้รับคำสั่งว่า ถ้าฉันตื่นแล้วให้พามาหาเขาที่กอง ฉันไม่อยากให้พี่กู่ลำบากใจ จึงมานั่งหน้าบึ้งดูเขาทำงานอยู่นี่ไง
เมื่อวานก็ทำให้โกรธ ตื่นมาก็หายตัวไป รู้ว่าต้องออกไปทำงาน แต่บอกกันสักนิดก็ไม่ได้ ถ้าไม่อยากปลุกทิ้งโน๊ตไว้ก็ได้
ฉันไม่น่ามาหาเขาเลย
"คัท! $^£%#&" เสียงผู้กำกับสั่งคัท ฉันฟังออกคำเดียวเนี่ยแหละ
"หน้าบึ้งจัง" หวงลู่วิ่งออกมาหาพี่ไป๋ แต่หันมาพูดกับฉัน เพื่อไม่ให้คนอื่นสงสัย
"!!!" ฉันมองหน้าเขาแล้วสะบัดหน้าหนี หันหลังให้ไปเลย
"งานใกล้เสร็จแล้ว เดี๋ยวง้อ" เขาบอกแล้วเดินกลับไปเข้าฉาก
"ยังไม่รู้ว่าโกรธอะไร ก็จะง้อแล้วเหรอ" ฉันพึมพำคนเดียว แต่ลืมไปว่าพี่ไป๋นั่งอยู่ข้างๆ
"ก็เพราะมันแคร์เรามากไง" พี่ไป๋บอก
"พี่ไป๋ชอบเข้าข้างหวงลู่" ฉันบอกปากยื่น
"เอ้า พี่โดนด้วยเหรอ?"
