"....เขาไม่ซื้อขนมให้น้อง ฮือออ" เธอเดินไปหลบหลังพี่กายก่อนจะบอกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เสียใจสุดๆ ทำให้พี่ชายทั้งสองอึ้งไปเลย ส่วนผู้ใหญ่ที่พอรู้สาเหตุจากผมแล้วก็พากันแอบขำ
"แค่นี้?" พี่กล้าถามน้องสาว
"น้องเสียใจ ฮือออ" ทั้งพูดทั้งปาดน้ำตาไปด้วย
"มันไม่ซื้อขนมให้ ก็เลยหนีข้ามประเทศเลย" พี่กายถามอย่างไม่อยากเชื่อ ว่าสาเหตุที่น้องสาวหนีข้ามประเทศจะมีแค่นี้
"ไม่ได้ไม่ซื้อให้ ร้านมันปิด วันนี้ซื้อมาให้แล้ว มาดูดิว่าใช่รึเปล่า" ผมพูดแทรกขึ้น เดี๋ยวพี่ชายเธอหาว่าแค่ขนมก็ไม่มีปัญญาซื้อให้น้องสาวพวกเขา
"ไหน อึก! " เธอเดินออกจากหลังพี่ชาย มาดูขนมกับผม
"ใช่มั้ย" ผมเปิดถุงขนมให้เธอดู
"อือ" เธอรีบพยักหน้ารัวๆ
"เลิกร้อง" ผมยื่นมือไปปาดน้ำตาให้ยัยเด็กขี้แย
"อึก!" เธอเม้มปากพยายามหยุดร้อง แต่ตามองขนมไม่ลดละเลย
"หายโกรธยัง" ผมเชยคางมนขึ้นสบตา มองหน้าผัวบ้างก็ได้ นี่คิดถึงแต่ขนมรึไงกัน
"ซื้อมาเยอ
