-อลิซ-
“น้าอินคะ ฟื้นซักทีเถอะ อลิซเป็นห่วงน้าอินนะคะ อลิซไม่มีใครแล้วนะคะ
อลิซมีแค่น้าอินคนเดียว”
ฉันยังจับมือน้าอินไว้เหมือนเดิม รอน้าอินฟื้นขึ้นมาอย่างใจจดจ่อ
“น้ำ… ขอน้ำกินหน่อย…”
แต่เหมือนน้าอินจะได้ยินเสียงที่ฉันพูด มือเล็กของน้าอินกระดิกเบาๆ พร้อมกับเสียงที่พึมพำในลำคอ
“ คุณคะน้าคะ น้าอินฟื้นแล้ว”
ฉันพูดขึ้นอย่างดีใจ และรีบกดสัญญาณเรียกหมอ
“ ใช่จริงๆด้วยค่ะ คุณอินฟื้นแล้วจริงๆ”
ฉันยิ้มทั้งน้ำตา น้าอินเริ่มกระพริบตาปริบๆ
“ น้าอินคะ อลิซเอง ดื่มน้ำก่อนนะคะ”
ฉันเรียกน้าเบาๆ ให้น้ารู้ว่าฉันอยู่ตรงนี้
“ อลิซเหรอ คุณวาทิตย์ แล้วคุณวาทิตย์เป็นยังไงบ้าง”
พอฟื้นขึ้นมา น้าอินก็ถามหาคุณวาทิตย์ทันที
“เอ่อ../เอ่ออะไรอลิซ… ตอบน้ามาสิ คุณวาทิตย์ปลอดภัยใช่ไหม”
“ น้าอินอย่าพึ่งตกใจไปนะคะ ที่อลิซลังเลไม่ใช่ว่าเพราะคุณวาทิตย์เป็นอะไร แต่เพราะอลิซรีบตามน้าอินมา ก็เลยไม่รู้ว่าคุณวาทิตย์เ
